door tomvanryckeghem

theriver2zaterdagavond,

Je ligt in de zetel met Kamiel dicht bij je. Op de tv strijden Nys en Klaas Vantornout om de regenboogtrui. Een Belgische ‘terrible race’  in het grote Amerika.  De fans staan overal, en juichen hun ster toe.

Ik ben jaloers. Niet van Nys, die ondertussen het wk wint, want koers kan me eigenlijk niks schelen. Wel van die fans, die zichzelf verliezen, die opgaan in hun enthousiasme. Die onbezorgd genieten van hun koers. Hoeveel mensen zitten nu aan hun tv gekluisterd en roepen hun regenboogman complimenten toe. Ik denk veel.. heel veel.

Die onbezorgdheid. Ik blijf er naar zoeken. Daarstraks had ik het even. Een bewust moment vol genot. Ik keek in je ogen en je had het ook, heel even. Ik had misschien beter niet in je ogen gekeken, want dat was genoeg om snel terug te vallen in de rivier.

Die momenten zijn fantastisch. Het zijn fijne, kleine momenten die we vroeger dagdagelijks hadden maar nooit zo intens beleefden denk ik. Een TV-moment, een zoen van Leon, een lach van Kamiel. Geweldig mooi, maar ook zo triest als je bewust dieper denkt.

Gisteren was ik heel even op stap. Een bewust kort omwegje  leidde me naar de Leie. Het regende en de somberheid van het water gaf me de rust die ik even nodig had. De brug kon ik niet over. Er was niet genoeg tijd.

Toen ik die morgen opstond wist ik dat ik daar eventjes moest zijn. Ik parkeerde m’n wagen aan het tabaksmuseum. Het is een plek waar ik van hou. Ik mocht er al verschillende keren tentoonstellen, en had er ook enkele toffe foto-jobs voor de provincie. Het is tevens een plekje waar ik graag met je ben. Na onze wandelingen langs de leie met Leon stopten we hier vaak om iets te drinken op zomerse zondagmiddagen. Hier verkopen ze ‘bleekn Moriaen’ en hebben ze lekkere pannekoeken.

Ik zag een man met een kodak aan z’n nek en hij stapte, net als ik doelbewust naar de brug. Hij had tijd gemaakt. Dat zag ik. Laarzen, regenjas, camoeflage lens, … Hij ging fotograferen, hij zou thuiskomen met prachtbeelden die hij dan kon bespreken met de mannen van de fotoclub.

Ik zag mezelf wandelen. enkele jaren terug, op zoek naar beelden waarvan ik nog niet wist hoe ze er zouden uitzien.

Ik wandelde opnieuw, met een beeld in m’n hoofd van de rivier. Dit is een voorlopig resultaat, een schets. Ik kom terug, met meer tijd, met meer gedachten. Misschien kan ik dan de brug over.. misschien.

Advertenties