Maand: maart, 2013

tijd

310301

Toen ik deze morgen mijn klok een uur doordraaide moest ik denken aan Dali. Zou hij, net als ik, na een te korte nacht nagedacht hebben over de relativiteit van de tijd?

Ik heb me jaren lang gefrustreerd toen de wintertijd er aan kwam. Niet omdat ik niet graag sliep. Gewoon omdat het een uurtje sneller donker werd. 2 fulltime jobs zorgden voor een continu gepuzzel in m’n te drukke agenda.  ‘Gejaagd door de tijd’  vloog ik in m’n insignia Laag vlaanderen door. Wanneer ik na een te drukke dag thuiskwam en tafelde met m’n gezin, dacht ik hardop dat het tijd was om opnieuw te beginnen… De zetel was verboden terrein. Die helse  marathon was sterker dan mezelf. Onder het motto ‘je bent jong en je wil wat’  vergat ik dat de tijd ook nam en niet enkel gaf.  Jaren tiktenvoorbij. We leefden ons leven zonder te beseffen dat meest essentiële dingen gewoon voor ons werden gedaan.

de tijd tikte tik tak tik tak

tik tak tik Tak Tik Tak TIK TAK… BOEM….

De zetel verplicht me al 4 maanden te zitten. De tafel dwingt me mijn tas koffie uit te drinken en te luisteren. De kabel van de digi-agenda brak en blijft voorlopig gebroken.  2 fulltime jobs werden in geen tijd vervangen door ‘fulltime papa’ zijn. Borstel en blik, handdoek en pamper, leesboek en fornuis, dweil en tuin, swiffer en colruyt, ziekenhuis en zetel, zorgzaamheid en bereidheid, liefdevol en luisteraar, zwijger en zwemmer, bewonderaar en denker,  …

Er was geen keuze en als ze er zou geweest zijn was mijn keuze geweest wat ze nu geworden is.

We zijn 4 maanden verder en ik  weet  meer dan ooit dat we gelukzakken waren. We mochten doen wat we graag deden en de rest werd voor ons gedaan. Maar als ik in mijn naam mag spreken, dan werd ik een marionet van ons bestaan. Spijt heb ik niet. Het moest zo gaan, en jammer genoeg moest ook gebeuren wat nu gebeurt. Het lot heeft beslist. Zoals je een miljonairslotje koopt, zo kregen wij er ééntje met veel verdriet en bezorgdheid.   Ik besef nu dat onze tijd erg kostbaar is maar…..gelukkig brengt  diezelfde tijd ook raad…

Advertenties

the tree of life

300303

hartenkiekje

290302

sunshine

290301

today we buried a black soldier

280301

dinsdag

260303lr

260301lr

260302lr

Mijn hoofd is vol. Snotterig vol. Zouden er opzetstukjes bestaan waar je kraantjes kunt voor kopen en ik daarmee, net zoals bij de verwarming, kan ontluchten? Otrivine geeft me lucht maar de zware wolken blijven steken. Gedachten over jou, maar ook over dingen waar ik vroeger nooit over nadacht. Vroeger maakte ik beelden, en nu beleef ik ze. Ik maak beelden om gedachten te plaatsen, om afstand te kunnen nemen maar mijn hoofd blijft, vol.

Daarstraks reden we Roeselare binnen en zag ik de enorme Accent-werf weer verschijnen. Zoals elke keer zei  ik dat  ik onder indruk was … jij antwoordde zoals gewoonlijk: “dat zeg je altijd.”

Gele mannetjes gaan hoger de hoogte in. Een laatste reuzenzwam groeit een etage per week. De gele mieren stoppen nooit. Binnen enkele maanden zal de zwam af zijn, en kan een volgend stukje grond verkracht worden.

Ik herinner me hoe ik in een ver verleden de topman van Accent mocht fotograferen. We spraken af in sint martens Laetem. Ik wachtte een uur voor één of ander poepsjieck  hotel. Uiteindelijk zocht ik hem op in het hotel en gaf  hij me 2 minuten tijd. Hij poseerde, haalde zijn meest sexy lach tevoorschijn en verdween na precies 1 minuut en 50 sec.  Ik reed naar huis in de waan dat  ik een topfoto had gemaakt…

We zijn even weggeweest. Jij in je slaap, ik in gedachten. Een prik die ons deze nacht wakker zal houden. Morgen mag ik vragen naar goed nieuws, want dat zal het zijn. Ik weet het zeker.

Jij ontwaakt zonder dat je gezwegen hebt. De gele mieren bouwen onafgebroken verder terwijl de topman in zijn veel te chique wagen de snelheidslimieten aan z’n laars lapt. Hij heeft zijn doel bijna bereikt.  Ik  zoek  nu al 4 maanden in m’n insignia naar die onbezorgde bestemming. Dat we er gaan aankomen is een feit. Ik heb me neergelegd bij de vele krassen en de blikschade. Ik reed 2 weken terug in de koffer van een dame voor me.  De koppeling brak in december maar met geld kan je bijna alles betalen. Er zat wat olie in m’n water en dat was garantie. Vorige week haperde een fietser aan m’n linkerspiegel en de deuren zitten vol krassen van te veel te parkeren. Maar hé… we komen er wel!

250313

the gift

thegift

studio

210301

vlinders

200301

Mijn eerste digitaal fototoestel dateert van 2001. Ik had een studentenjob die me in fnackbons betaalde en zo kocht ik de Olympus camedia C-40 zoom. Het kleine dingetje opende mijn ogen. Spielerei was het, maar dat werd het begin van een uit de hand gelopen passie.  Ik nam er duizenden kiekjes mee. De vlinder die ik vandaag op de muur zag deed me denken aan één van die duizend kiekjes. Een vlindertuin ergens in Luxemburg.

We fladderden tussen duizenden kleurige vliegjes en ze zaten overal. In jouw haar, op je hand, in onze buik…

Op vijf ligt mama en dan nog wel  achter een gesloten deur.  Plassen is er verboden dus moet hij de lange gang door. Hand in hand stappen we op tempo richting toilet. Ik voel hoe zijn oogjes ontdekken welke gevechten zich achter halfopen deuren afspelen. Door zwarte soldaten belegerde  krijgers kijken ons vanuit hun bed aan. De met wapens, pampers , munitie en spuiten beladen karretjes staan klaar om te bevoorraden waar nodig.  We snellen doorheen het front waar veel te zware gedachten voor een veel te kleine jongen ronddwalen.

Maar er is ook dat kleine,  kleurrijke kamertje met het zonnige vlindertje op de deur. De deur staat  open en welkom is het codewoord. De eerste keer lokte Anne hem met een zakje chips. Vandaag schilderde hij er enthousiast met kleurrijke kleurtjes.

Elke woensdag fladdert Leon tussen de  kleurige vliegjes en ook daar zitten ze overal. Op de muur, op zijn handjes, smakelijk in zijn mondje, vragend  in zijn hoofd, warm in ons hart.

mama

mama

180301

 

 

180302

sjoarelke

160305

160306

160304

160307

160302

Sjoarelke, Sjoarelke… jangde me zin poepke an een noagelke,

Sjoarelke, Sjoarelke… jangde me zin poepke an een noagelke.

Leon danst doorheen het huis. Potten en pannen worden hoeden en instrumenten. We zingen het in koor.

Ma ma tje … Le oo tje… Ka miel ke… Pa paa tje.

Hoe geweldig kunnen zaterdagmiddagen zijn. 4 geliefden bezingen samen de noten van de pas  samen gemaakte groententaart.

…Min Sjoarelkes…

160301

140301

Apotheekbezoekjes, ik kwam er vroeger nauwelijks maar nu is de beleefde goeiedag veranderd  in een bezorgde “tot morgen”.  Ik stond deze middag 10 minuten te vroeg aan hun deur en ontdekte dat ze een geweldig goede vensterbank hebben. Zo’n grote waar waarschijnlijk al ontelbaar veel mensen als ik vandaag gewacht hebben. Zo één waar gedachten eventjes kunnen uitrusten en het zonnetje intens kan verwarmen. Ik zette me neer, en haar stralen sloten mijn ogen. Onze drukke straat werd geluidloos. De mens was druk bezig, maar niet hier. Juist op dat moment hoorde ik snelle voetstappen aan de overkant van de straat.  Was de mens niet bezig?  

Ik voel me de laatste tijd geen lid meer van de club. Het lot sloot ons af van deze mensenwereld en is nog niet van plan ons te laten gaan. Het lot is vreselijk en genadeloos. Ze zorgt voor grote littekens en harde zorgen maar ik ontdekte dat ze ook enkele schoonheidsvlekjes heeft. 

Je leeft je leven en je vraagt je af waarom een dag maar 24 uren heeft. Je stapt in je auto en je ergert je aan je tegenligger die ietwat te veel naar links neigt te rijden. Je werkt 10 uur per dag en je maakt je zorgen als je even te lang aan tafel zit. Je leeft naast elkaar en beseft niet dat die 24 uur ook anders ingevuld kunnen worden.  Intense momenten zijn schaars wanneer je er geen tijd voor maakt. Ik wil het niet in het extreme trekken, maar ik was toch bezig om te worden wat ik nu niet meer wil zijn. Lot ’s schoonheidsvlekje liet me dat ontdekken.

Ontdekken zoals Kamiel dat doet… her-ont-dekken!

140302

kiekje

130301

110302

Ik stond daarstraks bij de deur en aanschouwde dit tafereel. (Luc, ik leen de verwondering even van je als dat mag.) In onze gedachten zou het ding in de linkerhoek een circustent geworden zijn. Het werd uiteindelijk een gebloemde schattenkamer van de vreselijke dievenbende waar ik sinds kort lid van ben. Mijn statieven uit m’n studio kregen een nieuwe functie en  ik moest bekennen dat ze hun werk goed deden.  De lakens van ons bed dat we voorlopig, wegens te veel trappen,  niet meer gebruiken, deden ook weer dienst. De wasspelden van de was die mijn moeder nu voor ons doet, zorgde dat onze schatten goed en wel bewaard bleven.

Leon probeerde z’n 2 grootste schatten te veroveren, Kamiel genoot van geborgenheid, Jij zat er tussen in.  Jouw jongens geven je, elk op hun manier de geborgenheid die je overeind houdt. Ook al is de onzekerheid op sommige momenten zo groot, hun liefde overwint alles .

3 lieve lieverds die elk op hun manier verwondering brachten. Ik keek naar jou en was heel even opnieuw met je in Durbuy. Onze eerste reis die we ooit samen maakten was een knaller van formaat. Weet je nog hoe we voor ons hotel stonden, dat voor altijd gesloten bleek te zijn, en uiteindelijk in het huis van de oude eigenares mochten logeren? We genoten er zo intens van elkaars prille liefde, we deelden voor het eerst het bed met elkaar, we voelden dat het goed zat, wij 2. Ik keek naar Leon en voelde weer de trotsheid waarmee ik hem in dat kraambedje uit de verloskamer mocht rijden. Het was fijner dan alles, dat gevoel.  Ik keek naar Kamiel en zag zijn oerkracht. Sterker dan sterk, liefde zonder woorden. Hij geeft je kracht en doorzetting, zonder woorden. Hij laat je mama zijn, intenser dan ooit.

En ik, de 4e, drukte op de ontspanknop en zag dat het goed was.

110301

110303

090301 090302

Fidel

080301

080302