door tomvanryckeghem

110302

Ik stond daarstraks bij de deur en aanschouwde dit tafereel. (Luc, ik leen de verwondering even van je als dat mag.) In onze gedachten zou het ding in de linkerhoek een circustent geworden zijn. Het werd uiteindelijk een gebloemde schattenkamer van de vreselijke dievenbende waar ik sinds kort lid van ben. Mijn statieven uit m’n studio kregen een nieuwe functie en  ik moest bekennen dat ze hun werk goed deden.  De lakens van ons bed dat we voorlopig, wegens te veel trappen,  niet meer gebruiken, deden ook weer dienst. De wasspelden van de was die mijn moeder nu voor ons doet, zorgde dat onze schatten goed en wel bewaard bleven.

Leon probeerde z’n 2 grootste schatten te veroveren, Kamiel genoot van geborgenheid, Jij zat er tussen in.  Jouw jongens geven je, elk op hun manier de geborgenheid die je overeind houdt. Ook al is de onzekerheid op sommige momenten zo groot, hun liefde overwint alles .

3 lieve lieverds die elk op hun manier verwondering brachten. Ik keek naar jou en was heel even opnieuw met je in Durbuy. Onze eerste reis die we ooit samen maakten was een knaller van formaat. Weet je nog hoe we voor ons hotel stonden, dat voor altijd gesloten bleek te zijn, en uiteindelijk in het huis van de oude eigenares mochten logeren? We genoten er zo intens van elkaars prille liefde, we deelden voor het eerst het bed met elkaar, we voelden dat het goed zat, wij 2. Ik keek naar Leon en voelde weer de trotsheid waarmee ik hem in dat kraambedje uit de verloskamer mocht rijden. Het was fijner dan alles, dat gevoel.  Ik keek naar Kamiel en zag zijn oerkracht. Sterker dan sterk, liefde zonder woorden. Hij geeft je kracht en doorzetting, zonder woorden. Hij laat je mama zijn, intenser dan ooit.

En ik, de 4e, drukte op de ontspanknop en zag dat het goed was.