dinsdag

door tomvanryckeghem

260303lr

260301lr

260302lr

Mijn hoofd is vol. Snotterig vol. Zouden er opzetstukjes bestaan waar je kraantjes kunt voor kopen en ik daarmee, net zoals bij de verwarming, kan ontluchten? Otrivine geeft me lucht maar de zware wolken blijven steken. Gedachten over jou, maar ook over dingen waar ik vroeger nooit over nadacht. Vroeger maakte ik beelden, en nu beleef ik ze. Ik maak beelden om gedachten te plaatsen, om afstand te kunnen nemen maar mijn hoofd blijft, vol.

Daarstraks reden we Roeselare binnen en zag ik de enorme Accent-werf weer verschijnen. Zoals elke keer zei  ik dat  ik onder indruk was … jij antwoordde zoals gewoonlijk: “dat zeg je altijd.”

Gele mannetjes gaan hoger de hoogte in. Een laatste reuzenzwam groeit een etage per week. De gele mieren stoppen nooit. Binnen enkele maanden zal de zwam af zijn, en kan een volgend stukje grond verkracht worden.

Ik herinner me hoe ik in een ver verleden de topman van Accent mocht fotograferen. We spraken af in sint martens Laetem. Ik wachtte een uur voor één of ander poepsjieck  hotel. Uiteindelijk zocht ik hem op in het hotel en gaf  hij me 2 minuten tijd. Hij poseerde, haalde zijn meest sexy lach tevoorschijn en verdween na precies 1 minuut en 50 sec.  Ik reed naar huis in de waan dat  ik een topfoto had gemaakt…

We zijn even weggeweest. Jij in je slaap, ik in gedachten. Een prik die ons deze nacht wakker zal houden. Morgen mag ik vragen naar goed nieuws, want dat zal het zijn. Ik weet het zeker.

Jij ontwaakt zonder dat je gezwegen hebt. De gele mieren bouwen onafgebroken verder terwijl de topman in zijn veel te chique wagen de snelheidslimieten aan z’n laars lapt. Hij heeft zijn doel bijna bereikt.  Ik  zoek  nu al 4 maanden in m’n insignia naar die onbezorgde bestemming. Dat we er gaan aankomen is een feit. Ik heb me neergelegd bij de vele krassen en de blikschade. Ik reed 2 weken terug in de koffer van een dame voor me.  De koppeling brak in december maar met geld kan je bijna alles betalen. Er zat wat olie in m’n water en dat was garantie. Vorige week haperde een fietser aan m’n linkerspiegel en de deuren zitten vol krassen van te veel te parkeren. Maar hé… we komen er wel!