Maand: april, 2013

300413

I walk the line

280401

Ik laat me leiden doorheen de donkere zondagmiddaggangen. “Haast je!” fluistert hij. We openen samen de piepende deur en loeren het hoekje om.  Stapje per stapje schuiven we naar het eerste kruispunt. De stilte is oorverdovend. Ik voel hoe zijn handje het mijne zoekt. De leider aarzelt en kijkt me twijfelend aan. “Geel of Rood?” fluistert hij nog stiller dan daarstraks. Ineens klinken harde voetstappen. De keuze is snel gemaakt. We rennen naar de dichtstbijzijnde  deur en slaan ze hard  achter ons dicht. “Oef”, zegt hij stoer terwijl we met onze rug tegen de muur staan. Dat was op het nippertje.

Er rijst een enorme trap voor onze neus. “Naar beneden” beslist hij en ik volg hem zo snel ik kan. Zijn kleine voetjes tappen op de maat naar een nieuwe deur. We loeren door het raampje naar binnen. Hij schopt stoer tegen de deur. “Doe ze maar open” beveelt hij terwijl ik zijn hand voel knijpen in dat van mij.

We lopen door een felverlichte gang . Gevelde soldaten, gerimpeld door het leven, kijken ons vanuit hun kerkers nors aan. We stappen snel naar de dubbele deur . Met zijn kleine handjes trekt hij zo hard hij kan maar tevergeefs, de deur is op slot. Zijn oogjes fonkelen. “We zitten vast!” hoor ik hem roepen. Ik zie een nummerslot aan de rechterkant en speel het spel mee. “Ken je de code?” vraag ik…  Gelukkig komt er een gids aangestapt en die doet de deur voor ons open. 

Zo volgen we elke zondag de kleurige sporen… Elke zondag neemt hij me mee in zijn fantasie,  en elke zondag voel ik me een voor een half uurtje opnieuw vier, en een half.

280402

280401lrzw

260401

260402

Things are beautiful if you love them

Het flesje melk dat altijd zo makkelijk binnenging is plots gigantisch groot geworden.

Het lijkt zo eenvoudig als je die moeders bezig ziet met die kleine hummeltjes. Hun flashy tas met babyspulletjes vervangt voor een tijd de veel te klein geworden handtas. Babysussen lijkt een eenvoudig werkwoord te zijn, maar godverdikke…  schijn bedriegt. 

Er is een onzichtbare scheidingslijn waar papa’s normaal niet komen. Mannen noemen het maar al te graag ‘Verboden terrein’. Het lijken vanzelfsprekendheden die zomaar gebeuren en waar we graag vergeten naar te kijken. We zijn immers superpapa’s  die, als we ’s avonds thuiskomen, de  jongens snel even in de lucht gooien (en opvangen!!).  Als ze lastig zijn lossen we het op door ze achter het grote stuur te zetten en een toertje te doen. Klaar is kees, slapen doen ze! In het beste geval durven we  al eens een luier verversen. En soms… wagen we ons aan een  laatste flesje en denken we bij onszelf dat het zorgen peanuts is. 

Maar zorgen is meer dan ik ooit kon bedenken. Het is er altijd zijn, dag en nacht,  geduld hebben, tranen drogen, liefhebben, na een uur flesjestijd tevergeefs blijven volhouden, perdolan geven en hopen dat morgen beters brengt, de schommel duwen en tussendoor naar het kleine bedje hollen om traantjes te drogen, op je tanden bijten, winkelen met een hongerige kleine man in de maxicosi, sportschoenen kopen voor de naderende sportdag en beseffen dat je zijn schoenmaat niet kent, luisteren als je je liever afsluit, troosten als je eigenlijk zelf getroost wilt worden, De dag eindigen met een huis vol rommel, een gepoetste vloer in 5 minuten zien transformeren in een kliederboel …

Wat heb ik respect voor je schat en zie ik uit naar het weer samen thuis komen. Het is zo onmenselijk om al deze mama-dingen te moeten uit handen geven. Ik sta zo dicht bij jou en nog kan ik niet voelen wat jij voelt. Weet dat elke dag is er één waar we dichter komen bij dat lichtvlekje

Het is vreemd dat ik deze  harde noten moet kraken om te beseffen dat het leven meer is dan wat ik er voorheen van maakte.

Augustus wordt misschien wel de mooiste maand van het jaar. Dan zitten we samen op het bankje in de tuin en genieten we van het geluid van de  heen en weer gaande schommel.Dan kruipt Kamiel misschien al rond je benen. Dan picknicken we in de tuin en wandelen we misschien wel samen naar de bakker…en delen we die flashy tas… met kinderspulletjes.

Things are beautiful if you love them

 – Jean Anouilh – 

230401

Rorschach

Ik ga hier geen analyse doen van alle beelden die ik maak, maar dit wil ik wel delen.

Een collega fotograaf zag een gezicht in een beeld dat ik vorige week maakte. Ik vind het verontrustend en bizar. Zeker als je de context ziet waarin het gemaakt is, en als je nadenkt over de betekenis van het beeld, dan past die onbewuste personage  zo goed in het verhaal… Angstaanjagend zelfs. Het geeft een gezicht aan de angst, aan de frustraties, aan de gevoelens die ons vasthouden en niet willen lossen. Het symboliseert misschien die ziekte, de angst.

Ik dank Jürgen voor het verduidelijkende bijgevoegde portret.

140402b Afbeelding 11

 

210401b

190401b

je glimlach

180401

Hij zit op een terrasje ergens in Ikweetnietwaar  en geniet van het  eerste zonnetje. De koffie is zwart en puur.  Het lentezonlicht straalt “good vibes” doorheen zijn drukke hoofd. Zonlicht doet leven zeggen ze.

Vrouwelijk schoon flaneert kort gerokt langs het water, koppeltjes zitten in het gras en geven elkaar hun hart. Een oud mannetje  heeft een harig klein monster aan de lijn, dat net niet opgegeten wordt door de mustang van de stoere kerel. De laatste slok koffie smaakt naar meer, maar het is tijd om opnieuw deel uit te maken van de “mensheid”.

In een kamertje van 4 op 4 en 5 hoog zit ze op haar bed. Ze geniet van haar kleine jongen. Hij groeit elke dag een beetje meer in haar hart. Het zonlicht overstraalt de ruimte. Een warme gloed verwarmt haar schouders en geeft haar onbewust de goede hoop. Ze geniet van zijn eerste oerkreetjes. Hij lacht en charmeert.

Het goede nieuws van gisterenavond maakt veel emoties bij haar los. Zal het gouden pakje uit Amerika komen of word het Duitsland? Wie is die gulle schenker? de angst en de vreugde zoeven door haar hoofd. Plots komt de  reuk van koffie de kamer binnen gewandeld en haar gedachten worden snel weggeblazen.

Hij loopt over de glazen brug en wandelt het drukke centrum binnen. De plicht is nabij. Hij stapt door de deur van het grote gebouw. Zijn trouwe stoel houdt zoals gisteren de wacht.  Hij gooit zijn stofjas op de tafel en de grijze, ongeopende enveloppe valt op de grond. Hij bukt zich, raapt ze op en scheurt ze open. 

 

160401

150401

140402b

zaterdag

140401

Kijk

110401

Kijk

Ik ben de clair-obscur
van het leven
zegen en zorg

ogen als bogen
boven de wereld
het lover van zon en verdriet

een ruimtevaarder
tussen de armen
van vandaag en morgen

de nachtwacht
en het perspectief
van later

als ik groot ben.

Uvi

http://uvi.skynetblogs.be/

-playlist – (dankje Sylvie!)

 

 

 

het besef


100402

100404

100403



090401