door tomvanryckeghem

pr

well sometimes you can’t change and you can’t choose
and sometimes it seems you gain less than you lose
now we’ve got holes in our hearts, yeah we’ve got holes in our lives
well we’ve got holes, we’ve got holes but we carry on

(passenger – holes)

Ik herinner me hoe we in december de expresweg namen met het nummer van de passenger. Let her go galmde door de boxen van de opel. Er rolden tranen over onze wangen. Daarstraks klonk holes intenser dan ooit door dezelfde boxen. De tranen rolden opnieuw maar op één of andere manier rolden ze hoopvoller naar beneden. Heb je ze  ooit al eens geproefd? Ze smaken met een beetje fantasie naar de zee.

2 jaar geleden reed ik op een septemberavond richting Sint idesbald. Ik parkeerde m’n wagen dicht bij het strand, nam mijn statief en fototoestel en stapte richting water. Het regende en druppels rolden langs m’n gezicht. Alle geluiden verdwenen in de zee, enkel wind en meeuwen volgden me op de voet. De machtige golven kwamen en verdwenen, en kwamen terug.  Haar grote  armen omarmden me, en  bevestigden hoe groot ik wel was. Ik  sloot mijn ogen en luisterde naar de  stilte. Het was een warme stilte. Zo één die doorheen je lichaam stroomt en je terug naar huis laat rijden met dat juiste gevoel. Ik vereeuwigde mijn gevoel en ging huiswaarts

Ik denk dat ik weer eens naar zee moet, ’t Zou deugd doen opnieuw met dat gevoel naar huis te kunnen rijden. Deze keer zou ik enkele potjes kunnen  vullen en stilletjes in je leidingen laten lopen, al denk ik dat alleen de tijd ons dat gevoel terug kan geven.

well we’ve got holes, we’ve got holes but we carry on…