door tomvanryckeghem

Hij zit op een terrasje ergens in Ikweetnietwaar  en geniet van het  eerste zonnetje. De koffie is zwart en puur.  Het lentezonlicht straalt “good vibes” doorheen zijn drukke hoofd. Zonlicht doet leven zeggen ze.

Vrouwelijk schoon flaneert kort gerokt langs het water, koppeltjes zitten in het gras en geven elkaar hun hart. Een oud mannetje  heeft een harig klein monster aan de lijn, dat net niet opgegeten wordt door de mustang van de stoere kerel. De laatste slok koffie smaakt naar meer, maar het is tijd om opnieuw deel uit te maken van de “mensheid”.

In een kamertje van 4 op 4 en 5 hoog zit ze op haar bed. Ze geniet van haar kleine jongen. Hij groeit elke dag een beetje meer in haar hart. Het zonlicht overstraalt de ruimte. Een warme gloed verwarmt haar schouders en geeft haar onbewust de goede hoop. Ze geniet van zijn eerste oerkreetjes. Hij lacht en charmeert.

Het goede nieuws van gisterenavond maakt veel emoties bij haar los. Zal het gouden pakje uit Amerika komen of word het Duitsland? Wie is die gulle schenker? de angst en de vreugde zoeven door haar hoofd. Plots komt de  reuk van koffie de kamer binnen gewandeld en haar gedachten worden snel weggeblazen.

Hij loopt over de glazen brug en wandelt het drukke centrum binnen. De plicht is nabij. Hij stapt door de deur van het grote gebouw. Zijn trouwe stoel houdt zoals gisteren de wacht.  Hij gooit zijn stofjas op de tafel en de grijze, ongeopende enveloppe valt op de grond. Hij bukt zich, raapt ze op en scheurt ze open. 

 

Advertenties