I walk the line

door tomvanryckeghem

280401

Ik laat me leiden doorheen de donkere zondagmiddaggangen. “Haast je!” fluistert hij. We openen samen de piepende deur en loeren het hoekje om.  Stapje per stapje schuiven we naar het eerste kruispunt. De stilte is oorverdovend. Ik voel hoe zijn handje het mijne zoekt. De leider aarzelt en kijkt me twijfelend aan. “Geel of Rood?” fluistert hij nog stiller dan daarstraks. Ineens klinken harde voetstappen. De keuze is snel gemaakt. We rennen naar de dichtstbijzijnde  deur en slaan ze hard  achter ons dicht. “Oef”, zegt hij stoer terwijl we met onze rug tegen de muur staan. Dat was op het nippertje.

Er rijst een enorme trap voor onze neus. “Naar beneden” beslist hij en ik volg hem zo snel ik kan. Zijn kleine voetjes tappen op de maat naar een nieuwe deur. We loeren door het raampje naar binnen. Hij schopt stoer tegen de deur. “Doe ze maar open” beveelt hij terwijl ik zijn hand voel knijpen in dat van mij.

We lopen door een felverlichte gang . Gevelde soldaten, gerimpeld door het leven, kijken ons vanuit hun kerkers nors aan. We stappen snel naar de dubbele deur . Met zijn kleine handjes trekt hij zo hard hij kan maar tevergeefs, de deur is op slot. Zijn oogjes fonkelen. “We zitten vast!” hoor ik hem roepen. Ik zie een nummerslot aan de rechterkant en speel het spel mee. “Ken je de code?” vraag ik…  Gelukkig komt er een gids aangestapt en die doet de deur voor ons open. 

Zo volgen we elke zondag de kleurige sporen… Elke zondag neemt hij me mee in zijn fantasie,  en elke zondag voel ik me een voor een half uurtje opnieuw vier, en een half.