Maand: mei, 2013

300502

Advertenties

facebook

300501

ontwerp 1

280502

280501

Jef

250501

250502

250503

250504

250505

Blub gaf het op. We hadden hem apart geplaatst maar hij zwom schuiner en schuiner. Deze morgen dreef hij… We deden wat we moesten doen en Leon nam afscheid van z’n kleine vriend. We praatten nog wat na over het hoe en waarom en ik had het gevoel dat hij het ergens wel begreep.

Toen tante belde en vertelde dat ze ergens een groot, ongebruikt aquarium hadden gingen de lichtjes weer fonkelen. Er zat zelfs zuurstof in die glazen kast  en Leon was overtuigd dat je met zuurstof niet  kon sterven. We trokken voor de 2e keer de voordeur achter ons dicht en stapten richting papa van Nouize. De nieuwe vis was snel gekozen en mocht zelf een beetje groter zijn dan Blub.

Ik voelde me opnieuw de kleine jongen die ik ooit was. Mijn enthousiasme was waarschijnlijk even groot als dat van hem. Het lichtgevende bakje werd ingericht en we zagen dat het goed was.  En… het moment dat we samen de visjes bewonderden en hij z’n handje op het mijne legde, was er opnieuw ééntje om te koesteren in m’n hart.

220501

Er is iets mis met Blub. Toen we daarstraks naar boven gingen merkte Leon het op.

Papa! Hij zwemt scheef, gaat hij dood? 

Er verschenen enkele traantjes in z’n oogjes. De kleine jongen kreeg het even moeilijk en ik legde m’n arm rond z’n schouder. Samen observeerden we het kleine visje.  Hij zwom inderdaad serieus scheef maar herpakte zich wel elke keer. De grote vis maakte er een spelletje van om de kleine in z’n zij te stoten.

Heeft hij honger?

We voederden de visjes waardoor Grote vis er op los beukte.

Haal hem er uit Papa!

Ik haastte me naar de kelder en zocht een tweede visbokaal. Ik vulde hem en zette de pot naast de andere. Daar stonden we, zonder veel woorden bekeken we de schuinzwemmer en dachten allebei waarschijnlijk hetzelfde. Maar hij verdiende nog een kans. Ik stopte Leon in z’n bed en we hoopten samen dat vis goed zou slapen en morgen weer de oude zou zijn.

Vorige week maakte ik een foto waarop Leon dolenthousiast zijn nieuwe vriendjes bekeek. Vanavond maak ik er één waar zijn enthousiasme plaats maakte voor twijfels en angst. En zo is ook het leven. Als er geluk is ligt het ongeluk op de loer. En de ene mens heeft nu eenmaal het geluk om iets onbezorgder te leven dan de ander. Ik ben er  ondertussen wel uit dat dat er  wel voor kan zorgen dat we als een sneltrein door het leven racen. Er is vaak nog weinig tijd om eventjes stil te staan bij het gewone alledaagse.

Ik sta vaak stil en ik denk zelf, dat ik de laatste tijd ‘ te vaak’ stil sta. Echt waar…

190501

180501

Deze morgen reden we naar de Barakken. Nonkel verkoopt zijn huis en er moesten enkele meubels verplaatst worden. De rit was bijzonder. Mijn vader had de grootste bestelwagen geregeld op zijn werk. Leon mocht, net zoals ik dit ooit mocht, het grote stuur vasthouden en was dolenthousiast. Toen we de watertoren in de verte zagen verschijnen en we over de leie reden, werd de tijd teruggedraaid. We reden langs ons ouderlijk huis en vertraagden . Ik zag mezelf van de trapleuning glijden , hoorde de bestelwagen van m’n vader in de verte aankomen en  rook zelfs de frietjes die m’n moeder had gebakken.

We reden het baantje op en m’n vader zei wat ik dacht. Ik had er broeken versleten, op dat baantje. Ik leerde er fietsen, werd er  elke dag soldaatje, maakte er blaaspijpen  met plexi-buizen en beschoot,  samen met Nick en Sammy, de vogels  in de hoge populieren. We bestookten elkaar met aardekluiten, we tekenden de grond vol gevaarlijke wezens, we schopten ontelbare ballen op de daken van de garages … we waren er gelukkige  jongetjes.

In het midden van dat steegje woonden 2 bijzondere mensen.  Ik at er elke middag en wachtte er elke avond na school op m’n moeder. Ik stopte er 10 keer per dag tijdens het spelen voor een zakje chips, een snoepje, een drankje of een knuffel. Op woensdagmiddag gingen we vaak naar een grote winkel waar ik elke keer een majorette autootje  kreeg.

Wat draag ik deze 2 mensen diep in mijn hart. Tante en nonkel waren een constante in mijn jeugd. Er ging geen dag voorbij dat ik niet bij hen was.  Nonkel was bakker en sliep elke morgen in de zetel. Tante was een keukenprinses en leerde me dingen eten die ik niet lekker vond. Toen ik een jaar of 16 was kreeg ze plots kanker, en kort daarop was ze niet meer. Het gebeurde in een periode in m’n leven waar ik te weinig stilstond en teveel ontdekte.

In de keuken stond een bijzondere kast. Waar ze vandaan kwam was een mysterie. Ze was heel oud en ze stak vol herinneringen. We werden groot en de kast bleef er staan.  Mijn nonkel leerde een nieuwe lieve tante kennen maar het huis bleef zoals het altijd was geweest.

En vandaag, was het zover. Ik kreeg wat ik altijd had willen hebben. De oude kast met een verhaal en vooral, een prachtige herinnering aan deze 2 bijzondere mensen. Ik draag jullie in mijn hart!

160501

140501

moederdag

120501

visjes

110501

Er zijn zo van die bijzondere momenten die je plots her-ontdekt  Ik vond vandaag een pareltje terug. Ik zag  hoe ik als kleine jongen op de kermis mocht vissen en enkele oranje zwemmertjes als hoofdprijs verdiende…

Gisteren vond Leon in de kelder een mooie visbokaal en vandaag stapten we hand in hand naar de papa van Nouize. Zijn  enthousiasme gonsde doorheen mijn lichaam en ik zag mezelf  terug in m’n zoontje. De deur van de winkel ging open en de zoektocht kon beginnen. De papa stuurde ons richting visjes en daar stonden we dan…

Alles gebeurde gewoon zoals het moest gebeuren. Hij koos 2 visjes, we zochten steentjes in z’n lievelingskleur en met een netje en een potje visvoer werd hij de trotse eigenaar van Flip en blupke.

We stapten  hand in hand terug naar huis. Rijker dan de rijkste… Leon met zijn 2 prachtige visjes en ik  in mijn hart!

bedankt Poekie!

100502

80513

O+

De weg die we gisteren besloten te nemen is weer eens van koers veranderd. Ons reisje Leuven zette ons heel snel met beide voeten terug op de grond. Een nuchtere tante vertelde ons hoe de vork aan de steel zat. We luisterden naar woorden die we misschien liever niet wilden horen. Het kwam er eigenlijk op neer dat de “uitverkorene” niet zo geweldig was als we eerst wel dachten.

Toen ik vroeger  9 op 10 had was ik uitzinnig. Maar met die score voldoe jij niet beste donor…Je hebt een A in je bloed. Een A van anders,van allerbest, of van katjes. Mijn liefste heeft een O. Een O van dolletjes,  van oneindig, of van hondjes…

En katjes en hondjes onder één dak… ja … dat kan dus goed gaan, maar voor hetzelfde geld loopt het volledig verkeerd… En dat mag echt niet.

Het is dus kiezen tussen een kortere pijn die aardig verkeerd kan lopen of een lange chemische wandeling van 2 jaar met minder risico’s.  Eigenlijk is er weinig keuze. Kiezen voor levenskwaliteit of daarvan mogelijks afzien…

En eigenlijk… wordt er voor ons gekozen.

050501

Een plek

Ik post nog maar eens een reactie van Uvi, …

omdat je mijn gedachten leest, en ze omzet in geweldige woorden. 

Merci!

Maar thuis
is meer dan een plek

minder dan een huis
van stenen

is een zetel
en een bed

een vrouw zonder pyjama
een moeder in de keuken

een papa met werk
en kinderen die spelen

thuis
is gemis en verlangen.

PS.
Zomaar gevoel van inkt. Nog nat.

030501

home again

010501