door tomvanryckeghem

180501

Deze morgen reden we naar de Barakken. Nonkel verkoopt zijn huis en er moesten enkele meubels verplaatst worden. De rit was bijzonder. Mijn vader had de grootste bestelwagen geregeld op zijn werk. Leon mocht, net zoals ik dit ooit mocht, het grote stuur vasthouden en was dolenthousiast. Toen we de watertoren in de verte zagen verschijnen en we over de leie reden, werd de tijd teruggedraaid. We reden langs ons ouderlijk huis en vertraagden . Ik zag mezelf van de trapleuning glijden , hoorde de bestelwagen van m’n vader in de verte aankomen en  rook zelfs de frietjes die m’n moeder had gebakken.

We reden het baantje op en m’n vader zei wat ik dacht. Ik had er broeken versleten, op dat baantje. Ik leerde er fietsen, werd er  elke dag soldaatje, maakte er blaaspijpen  met plexi-buizen en beschoot,  samen met Nick en Sammy, de vogels  in de hoge populieren. We bestookten elkaar met aardekluiten, we tekenden de grond vol gevaarlijke wezens, we schopten ontelbare ballen op de daken van de garages … we waren er gelukkige  jongetjes.

In het midden van dat steegje woonden 2 bijzondere mensen.  Ik at er elke middag en wachtte er elke avond na school op m’n moeder. Ik stopte er 10 keer per dag tijdens het spelen voor een zakje chips, een snoepje, een drankje of een knuffel. Op woensdagmiddag gingen we vaak naar een grote winkel waar ik elke keer een majorette autootje  kreeg.

Wat draag ik deze 2 mensen diep in mijn hart. Tante en nonkel waren een constante in mijn jeugd. Er ging geen dag voorbij dat ik niet bij hen was.  Nonkel was bakker en sliep elke morgen in de zetel. Tante was een keukenprinses en leerde me dingen eten die ik niet lekker vond. Toen ik een jaar of 16 was kreeg ze plots kanker, en kort daarop was ze niet meer. Het gebeurde in een periode in m’n leven waar ik te weinig stilstond en teveel ontdekte.

In de keuken stond een bijzondere kast. Waar ze vandaan kwam was een mysterie. Ze was heel oud en ze stak vol herinneringen. We werden groot en de kast bleef er staan.  Mijn nonkel leerde een nieuwe lieve tante kennen maar het huis bleef zoals het altijd was geweest.

En vandaag, was het zover. Ik kreeg wat ik altijd had willen hebben. De oude kast met een verhaal en vooral, een prachtige herinnering aan deze 2 bijzondere mensen. Ik draag jullie in mijn hart!

Advertisements