Jef

door tomvanryckeghem

250501

250502

250503

250504

250505

Blub gaf het op. We hadden hem apart geplaatst maar hij zwom schuiner en schuiner. Deze morgen dreef hij… We deden wat we moesten doen en Leon nam afscheid van z’n kleine vriend. We praatten nog wat na over het hoe en waarom en ik had het gevoel dat hij het ergens wel begreep.

Toen tante belde en vertelde dat ze ergens een groot, ongebruikt aquarium hadden gingen de lichtjes weer fonkelen. Er zat zelfs zuurstof in die glazen kast  en Leon was overtuigd dat je met zuurstof niet  kon sterven. We trokken voor de 2e keer de voordeur achter ons dicht en stapten richting papa van Nouize. De nieuwe vis was snel gekozen en mocht zelf een beetje groter zijn dan Blub.

Ik voelde me opnieuw de kleine jongen die ik ooit was. Mijn enthousiasme was waarschijnlijk even groot als dat van hem. Het lichtgevende bakje werd ingericht en we zagen dat het goed was.  En… het moment dat we samen de visjes bewonderden en hij z’n handje op het mijne legde, was er opnieuw ééntje om te koesteren in m’n hart.