Maand: juni, 2013

300601

280601


270601b

windows

170604

100501b

De juf

250602

250603

250601

Daar komt ze weer, die blonde juf. Ze verwarmt m’n beentjes,kietelt m’n handjes en telt m’n teentjes. Ze strekt, trekt, aait, draait, lost, plooit, …wat doet ze dat goed!

En..  ik geef haar mijn liefste glimlach terug, elke week een beetje meer.

Krantenmakers… geloven jullie altijd in cijfers en studies

de wedstrijd

220601

We zitten naast elkaar en spelen templerun II. Hij is Barry Bones en rent voor z’n leven. Ik bewonder en herinner.

We speelden Alex Kidd in Miracle world, mijn vader en ik. Hij vanuit z’n zetel, ik in de huid van Alex.. samen in de miracle world. 

We koersen met ons vieren over de zoveelste col. De hechte kern  supporters duwt ons omhoog. Het wordt zomer, zachtjes tikt de regen op het studioraam.

We kwamen aan op de top van de koppenberg. Het zesde metaal in ploegsteert . In een geïmproviseerd fietsrestaurant maakten 10 collega’s zich klaar voor een onvergetelijke wedstrijd…

Er is verlangen en licht. Er zijn tranen en frustraties. Er is een raam met zicht op verleden en toekomst.  Er is hoop en een wedstrijd die jij winnen zal.

de vlieger

190601c

170603

170601

heel eventjes

Ik hoor de wind langs de ramen scheren. Witte wolken glijden over de wachtzaal . Het zonlicht straalt gezellige warmte op het topje van m’n neus.  De rest denk ik weg.  Als je op het juiste plekje zit verdwijnen alle miserabele geluiden en gedachten uit deze kille gang, en blijft alleen over wat er altijd al was.

Wind, mag ik met je mee?

Je mag kiezen waar je me brengt hoor, ik ben niet kieskeurig meer. Dat kleine wolkje rechtsbovenaan ziet er niet onaardig uit. Het heeft wat van een huppelend draakje. Het vliegt over het universum en maakt gekke sprongetjes omhoog. Kijk,daar komt een luchtpaardje aangevlogen. Heel klein maar wondermooi. Het volgt een lange witte rups en ziet wel waar het komt, ooit. Een reusachtige eenhoorn zweeft naar de zon en heel even, is hij haar te baas. Dan wordt alles wat melancholischer, dan krijg ik zelfs koud op m’n neustopje. Even maar. Een grote sofa vliegt door de lucht, ik zie een man, hij ligt languit en laat zich leiden. Hij is één met alles, en alles met één.

prik.. dat was mijn momentje. Als ik morgen terugkom  en wat meer m’n best doe, dan kan ik  je misschien langer vasthouden…

en neem je me weer eventjes mee.

130601

110602

Het reisbedje met mobile, de babysit en de tas met babyspullen maakten me de 5 verdiepingen hoge bergbeklimming deze morgen extra zwaar.  Het kon ook simpeler en er zullen er veel gedacht hebben… wat is die kerel in godsnaam van plan, maar het loont de moeite. Je bent niet meer het mini-mannetje dat je enkele maanden geleden was en het bedje van de materniteit was vorige maand al bijna te klein. We passen ons aan in deze gekke omstandigheden

Ik ben al 7 maanden op zoek naar kracht en positiviteit in dit klotevehaal. De grootste schatten zitten vaak verscholen in de smerigste hoekjes. Je moet goed zoeken en soms ben je het meer dan moe, maar het loont de moeite weet je. Misschien word ik morgen wel  schattenzoeker.  Dan koop ik me zo’n detector en vertrek ik richting Waardewindmebrengt.  Uitwaaien met de kans om kleine schatten te vinden lijkt me trouwens een mooie therapie om dit verhaal waardig af te sluiten.

Ik  verzamel ze  al een tijdje in kleine doosjes. Klein maar fijn, dat zijn ze meestal. Vergeten  gedachten die kunnen ontpoppen tot fantastische gevoelens die ze ooit waren. De bovenste schuif in de kast van nonkel is voorlopig groot genoeg en is de ideale bewaarplaats hiervoor. Ze zijn er voor als ik ze ooit weer zou vergeten, voor als we straks terug deel uitmaken van de “real life” en de gejaagdheid weer komt aankloppen.

En misschien maak ik er ooit iemand opnieuw gelukkig mee, wie weet.

110601

Vaderdag

vaderdag02

02

20601

Hoe gaat het?


040602

040601

040603

Ik zoek naar woorden die kunnen omschrijven hoe het met ons gaat…

We leven onder een glazen globe die nu al 7 maanden ons huis beschermt en isoleert.  Ik pendel tussen de bewoonde wereld en het beschermde deel… jij zit gevangen en verlangt naar vrije onbezorgdheid. Elke dag komen we een stapje dichter maar…

De rugzak wordt steeds zwaarder en  het zou hier mogen stoppen. Hij  weegt zo zwaar door de laatste weken. De vele ziekenhuisbezoeken, pillen, puncties,  chemo’s, dokters, verplegers, bloedafnames en tranen maken elke dag een beetje moeilijker. Jouw neutrofielen staan lager dan ze ooit stonden en de courage zou  een  serieuze boost kunnen gebruiken. Hopelijk doet het nieuwe bloed morgen wonderen (dat zal het!)

Het is moeilijk te omschrijven wat een langdurige ziekte met een gezin doet. Ik denk dat je het, zolang je het niet meemaakt, niet kan vatten.

Het doet je alle hoeken in je hoofd ontdekken, het laat je diep vallen maar houdt ons van de grond. Het zorgt voor onoplosbare frustraties en meterlange gedachten. Het doet verlangen naar vroeger en kijken naar een film vol weemoed en hoop, waarin onze liefde voor elkaar de hoofdrol speelt.

Die maakt  ons sterker dan ooit om de globe binnenkort kapot te kegelen en terug de bewoonde wereld in te stappen. De hamer ligt alvast klaar!

01

20601