heel eventjes

door tomvanryckeghem

Ik hoor de wind langs de ramen scheren. Witte wolken glijden over de wachtzaal . Het zonlicht straalt gezellige warmte op het topje van m’n neus.  De rest denk ik weg.  Als je op het juiste plekje zit verdwijnen alle miserabele geluiden en gedachten uit deze kille gang, en blijft alleen over wat er altijd al was.

Wind, mag ik met je mee?

Je mag kiezen waar je me brengt hoor, ik ben niet kieskeurig meer. Dat kleine wolkje rechtsbovenaan ziet er niet onaardig uit. Het heeft wat van een huppelend draakje. Het vliegt over het universum en maakt gekke sprongetjes omhoog. Kijk,daar komt een luchtpaardje aangevlogen. Heel klein maar wondermooi. Het volgt een lange witte rups en ziet wel waar het komt, ooit. Een reusachtige eenhoorn zweeft naar de zon en heel even, is hij haar te baas. Dan wordt alles wat melancholischer, dan krijg ik zelfs koud op m’n neustopje. Even maar. Een grote sofa vliegt door de lucht, ik zie een man, hij ligt languit en laat zich leiden. Hij is één met alles, en alles met één.

prik.. dat was mijn momentje. Als ik morgen terugkom  en wat meer m’n best doe, dan kan ik  je misschien langer vasthouden…

en neem je me weer eventjes mee.