walk

door tomvanryckeghem

Ze slaapt.  Dave Groghl sluit mijn mini-concert af met een akoestische versie van Walk en de winderige stilte is heel dichtbij. Ze tikt op het raam en dwingt me te luisteren. Het gesnurk van Kamiel zorgt voor een brede glimlach op m’n gezicht. De tranen op de ramen proeven zout en Fideel zingt daar bovenop haar hongerig lied. Dit voelt eigenlijk wel goed.

Ze kwam vandaag de zetel amper uit en ik duwde haar daarstraks naar bed. De Cortisone doet spieren sterven.. deze laatste intense chemische reis zorgde voor een verschrikkelijke moeheid die ik enkel kan aanzien en behelpen met extra hulp. Het zal recuperatietijd vragen maar de grootste finishlijn heeft ze gehaald. Met opgegeven hoofd schoof ze gisteren de deur dicht van haar gevangenis… die sinds december het epicentrum was van haar leven. 

Morgen is het de laatste dag van juli. Een dagje ziekenhuis weliswaar maar donderdag is augustus daar… Niet te geloven. Het bankje in de tuin staat te wachten. Dat bankje waar ik al vaak heb over geschreven, over gedroomd en gedacht… en er komt zelfs mooi weer!

Ik vraag me trouwens af wat voor wolk hij zal maken met alle potjes tranen van deze 8 vreselijke maanden…. Misschien brengt de nacht wel raad of zien we  ze op een dag plotseling voorbij glijden…

misschien.