Maand: augustus, 2013

28 08

280801

Een ziekenhuiskamer zonder bed. Een tafeltje met flauwe Heilig-Hart koffie. Een bloeddrukmeter en deze Pc.  Spotify speelt fast car terwijl ik naar gevoelige woorden zoek.

Meneer Hickman wordt straks Port-a-cath. Hij dateerde van 12.12.12. Toen moest deze grote reis nog beginnen en was hij een draderige poort tot jouw bloed.  Nu mag het wat minder zichtbaar en straks begint deel II.

Toch voelt het allemaal erg vreemd. Langs de ene kant is er maandag de start van het schooljaar en mag ik straks terug deelnemen aan een stukje mensheid. Jouw slechte cellen blijven weg en het meest intense hoofdstuk mogen we vandaag symbolisch  afsluiten.  Langs de andere kant blijf jij thuis, blijft het ziekenhuis onze 2e thuishaven en is dit verhaal nog lang niet afgelopen.  Frustraties brengen twijfel en een schuldgevoel waar niemand iets kan aan veranderen.

Ondertussen speelt er een geweldige versie van Wildest moments.  Ik ontdekte de laatste maanden veel Poëzie.  Beelden, woorden en klanken….ze verlichtten en droegen mijn gevoelens tot vandaag.  Ik vraag me soms af hoe ik hier had gezeten zonder hun hulp.

Gisteren mocht ik de vergadering openen met een stukje tekst uit deze blog. De Stilte voor de drukke storm ging dieper dan diep maar 10 minuten later mat de decibelmeter meer dan 75 db en waren de meesten opnieuw verzonken in hun papieren bekommernissen. Ik zag mezelf zitten tussen gekwebbel en geklets. Ik zag hoe ik hunkerde naar stilte en houvast. Ik hoorde de onrust tekeergaan maar kon de uit-knop niet vinden. Het is dubbel alles. De gevoelens die ik verwachtte te vinden blijken dieper verstopt dan gedacht.

Maar laat ik het niet moeilijker maken dan het is en gewoon gelukkig proberen te zijn. Ik laat de tijd z’n gang gaan en verzamel druppels kracht en moed voor onderweg.

Ondertussen is het zakje Puri Nethol en Prednisolone voor de komende 28 dagen gearriveerd… en wacht ik op jou. En over de grote vijver plant Obama z’n summiere aanval op Assad en begrijp ik nog minder dan voorheen waarom nodeloos bloed kan vloeien in deze”grote, gekke wereld”.

Advertenties

seven days …

260801

Indie

210801

200801

170801

Als de nacht valt, en hun bedjes warm en gezellig zijn, dan komt Kairos.  Dan is deze plek de meest rustige zee  en wordt zelfs de klok het tikken moe.

Als de nacht valt en zelfs spotify overbodig is, en deze montepulciano d’abruzzo smaakt naar krekels en stoffige weggetjes uit 2011…

Augustus is bijna halfweg. De zomer zomert op z’n mooist . Augustus waar we naar uitkeken waait door de molenstraat.

Toch zocht ik vandaag tevergeefs naar een rustig plekje in ons warme huis. Het is hier druk.  Er is de kinderlijke drukte die snel rommelig wordt en veel aandacht vraagt. Dan is het huis vol leven met veel va et vient. Nog een andere keer loopt het over van emoties en is de stop zoek.  Er is drukte waar ik, echt waar, mee moet leren leven. Het ene moment lukt dat wonderbaarlijk goed, maar het ander moment voel ik me mezelf verliezen en hoor ik me ongeduldig en nerveus worden.

Het is vreemd, dat je 9 maanden knokt en uitkijkt, om dan eigenlijk opnieuw te moeten beseffen dat deze momenten opnieuw leermomenten worden. Alsof we elkaar opnieuw ontmoeten na een lange reis die we  meer dan ooit samen, maar eigenlijk ook afzonderlijk hebben gemaakt.  Er steken gedachten in ieders hoofd die er voordien niet waren. Ze overheersen mijn denken, stellen vragen waarop niemand het antwoord al kent.  En moest ik ze kunnen vangen, dan  stopte ik ze weg voor morgen…

Maar met jou Chronos, gaan we op reis… zonder te willen haasten. Dag per dag breng je ons een stapje dichter bij een volgend leermoment.  Ik ben er zeker van, je brengt raad. De ene keer wat zeemzoeteriger dan de andere, maar wat het ook wordt, Hier komen we sterk uit.

De verdrietdokter.

Uvi schreef op z’n prachtige blog deze mooie woorden:

http://uvi.skynetblogs.be/archive/2013/08/13/de-profeet-7895211.html

volgend interview verdient jouw tijd.

Bedankt Uvi!

120801

Kamileon

110801lr

de vergeten sterren.

110801

Ik maakte deze week een eerste decor, nam er wat testfoto’s mee, plaatste het eens in een virtuele omgeving en sliep er een nachtje over…

Denk hier een personage voor en het wordt misschien te luguber, te negatief. Eigenlijk wil ik dat niet, besef ik nu. Als ik jou mag fotograferen verdien je een ereplaats. Jouw strijd is niet niks. Hij gaat dieper dan diep, sleurde je mee in het ongekende en deed je  al de hoeken van jouw lichaam zien. Deze strijd is ongekend voor wie hem nooit meemaakte en het isolement van de gewone wereld is immens groot. Als ik die doemdecors nu vervang door een fonkelende sterrenhemel.  Sterrenkijken brengt rust en dromen in je hoofd. Langs de andere kant zijn sterren ook ongekend. Ze begeven zich op de de grens van het eindeloze. Zo is ook jouw strijd. Gedachten die nooit in je opkwamen zijn plots binnen handbereik maar hoop en liefde doen je rijzen en geven kracht.

En als ik jou nu fotografeer in jouw omgeving, met het sterrendecor zoals op de afbeelding? Als ik je vervolgens een ster geef?  Een ster naar jouw naam… dat verdien je toch? Het decor wordt meegenomen naar een volgende soldaat. Bij de klein sterretjes groeien namen. en nog namen… en veel kleur, misschien?

100801

Patrik

090801

Gisteren ontmoette ik Patrik.  Ooit had hij, net als ik, een studentenkamertje in hetzelfde Torhoutse gebouw. Hij was een stille eenzaat die gefascineerd was door de wereldoorlogen. In z’n vrije tijd zat hij bij een Ieperse vereniging die zich de diggers noemde. Ze zochten  naar vergeten oorlogsschatten in de prachtige westhoek. Ik hoorde via via dat hij na z’n studies verder studeerde en dat hij nu een winkeltje had… waar hij zich specialiseerde in geschiedkundige oorlogsboeken. Het internet is geweldig als je op zoek bent… en ik vond z’n telefoonnummer.   We zijn vandaag dus een eerste ontmoeting verder.

Patrik, ik ben blij dat ik jou opnieuw heb ontmoet. Misschien zijn deze ontmoetingen één van de redenen waarvoor ik dit project start.  Fotograferen is immers veel meer dan op dat knopje drukken. Het is voorbereiden, ontmoeten, nadenken, verwerken, praten, samenwerken,  luisteren, kijken, en vereeuwigen.

hij toont haar de papieren krant, Ik vertaal ze je digitaal

haar blik op oneindig, jouw gedachten in een zelfde lijn

zij vertellen ons over hun kleinkinderen, wij pronken met onze kamieleons

neoplasma malignum, pest van de 21e eeuw

en liefde heelt soms wonden… door de eeuwen heen

Mag ik je vereeuwigen?

soldaat-08

De ziekte van mijn vrouw heeft me heel diep geraakt. Binnenkort wil ik starten met een creatief fotoproject en daarvoor kun je me misschien helpen. Ik ben op zoek naar modellen. Groot, klein,dik, dun, oud, jong, … Je hoeft geen adonis of prinses te zijn.

Wat zijn de voorwaarden?

  • Je bent herstellende, in behandeling of genezen  van kanker.
  • Je bent man of vrouw, jong of oud. (Ik zoek mensen in alle leeftijdscategorieën)
  • Je poseert in een militair kostuum voor een geschilderde fotomuur.
  • Je bent bereid om hiervoor naar mijn studio in Wervik te komen (al kan ik eventueel ook tot bij jou komen…daar is mouw aan te passen).
  • Je geeft me toelating om in een later stadium  jouw leefomgeving te fotograferen vanuit een hoog perspectief (15 meter- verdere uitleg volgt)
  • Je weet dat de foto’s kunnen gebruikt worden in tentoonstelling en publicatie.
  • Je krijgt de afgewerkte foto geprint op een 20-30 formaat.

Inschrijven kan via deze blog of via mijn mail: tomvanryckeghem @ gmail.com

Ik weet nog niet hoeveel mensen ik kan fotograferen. Nu donderdag heb ik een afspraak met iemand die kostuums heeft. Het hangt hier van af maar ook van mijn verdere uitwerking.

Eerst wil ik hier eens horen of er interesse is.

paul-franke

Concept

In een eerste deel van dit project ga ik op zoek naar verschillende (ex)kankerpatienten die voor mij willen poseren in de huid van een soldaat. Ze zijn immers een soldaat in een oorlog waar ze niet voor kozen. Ik denk eraan om de foto’s af te werken in kaartvorm. Gewoon omdat het kaartstpel heel vaak veel geluk met zich meebrengt. Geluk is iets wat niet te koop is in dit leven.

Ik laat de mensen poseren tegenover geschilderde decors. De decors zullen waarschijnlijk fragmenten zijn uit ziekenhuizen. 

Velen hebben kleine , vreemde atributen mee zich, die verwijzen naar levenswijsheid,inzichten, stiltemomenten, keerpunten in hun leven. Hiervoor verwijs ik naar mijn eigen inzichten die ik opdeed tijdens de ziekte van mijn vrouw.

thuis

050801

De aperitieftafel staat op de juiste plaats . Dit is onze tuin met mijn alles bij dat bankje daar. Ik heb hem nooit echt goed gekend maar beetje bij beetje ontdek ik hier de mooiste hoekjes. Vroeger hadden we een tuinman. Opa was zijn naam. Hij leerde me de kneepjes en ik dank hem uit m’n hart.

Het is gezellig druk hier in de molenstraat. We zorgen voor elkaar, iedereen. Leon probeert te begrijpen, Kamiel probeert te draaien met z’n linker en terug,  Jij zorgt zoveel je kan en ik vul de gaatjes.

Het geluk stroomt soms in stroompjes  tussen onze benen, en de frustraties en emoties golven gezellig mee.

jouw blik vertelt  meer dan 100 boeken en morgen, …

morgen is een nieuwe dag.

030801

als je links moet zijn…

010802

010801