de vergeten sterren.

door tomvanryckeghem

110801

Ik maakte deze week een eerste decor, nam er wat testfoto’s mee, plaatste het eens in een virtuele omgeving en sliep er een nachtje over…

Denk hier een personage voor en het wordt misschien te luguber, te negatief. Eigenlijk wil ik dat niet, besef ik nu. Als ik jou mag fotograferen verdien je een ereplaats. Jouw strijd is niet niks. Hij gaat dieper dan diep, sleurde je mee in het ongekende en deed je  al de hoeken van jouw lichaam zien. Deze strijd is ongekend voor wie hem nooit meemaakte en het isolement van de gewone wereld is immens groot. Als ik die doemdecors nu vervang door een fonkelende sterrenhemel.  Sterrenkijken brengt rust en dromen in je hoofd. Langs de andere kant zijn sterren ook ongekend. Ze begeven zich op de de grens van het eindeloze. Zo is ook jouw strijd. Gedachten die nooit in je opkwamen zijn plots binnen handbereik maar hoop en liefde doen je rijzen en geven kracht.

En als ik jou nu fotografeer in jouw omgeving, met het sterrendecor zoals op de afbeelding? Als ik je vervolgens een ster geef?  Een ster naar jouw naam… dat verdien je toch? Het decor wordt meegenomen naar een volgende soldaat. Bij de klein sterretjes groeien namen. en nog namen… en veel kleur, misschien?