door tomvanryckeghem

Als de nacht valt, en hun bedjes warm en gezellig zijn, dan komt Kairos.  Dan is deze plek de meest rustige zee  en wordt zelfs de klok het tikken moe.

Als de nacht valt en zelfs spotify overbodig is, en deze montepulciano d’abruzzo smaakt naar krekels en stoffige weggetjes uit 2011…

Augustus is bijna halfweg. De zomer zomert op z’n mooist . Augustus waar we naar uitkeken waait door de molenstraat.

Toch zocht ik vandaag tevergeefs naar een rustig plekje in ons warme huis. Het is hier druk.  Er is de kinderlijke drukte die snel rommelig wordt en veel aandacht vraagt. Dan is het huis vol leven met veel va et vient. Nog een andere keer loopt het over van emoties en is de stop zoek.  Er is drukte waar ik, echt waar, mee moet leren leven. Het ene moment lukt dat wonderbaarlijk goed, maar het ander moment voel ik me mezelf verliezen en hoor ik me ongeduldig en nerveus worden.

Het is vreemd, dat je 9 maanden knokt en uitkijkt, om dan eigenlijk opnieuw te moeten beseffen dat deze momenten opnieuw leermomenten worden. Alsof we elkaar opnieuw ontmoeten na een lange reis die we  meer dan ooit samen, maar eigenlijk ook afzonderlijk hebben gemaakt.  Er steken gedachten in ieders hoofd die er voordien niet waren. Ze overheersen mijn denken, stellen vragen waarop niemand het antwoord al kent.  En moest ik ze kunnen vangen, dan  stopte ik ze weg voor morgen…

Maar met jou Chronos, gaan we op reis… zonder te willen haasten. Dag per dag breng je ons een stapje dichter bij een volgend leermoment.  Ik ben er zeker van, je brengt raad. De ene keer wat zeemzoeteriger dan de andere, maar wat het ook wordt, Hier komen we sterk uit.