28 08

door tomvanryckeghem

280801

Een ziekenhuiskamer zonder bed. Een tafeltje met flauwe Heilig-Hart koffie. Een bloeddrukmeter en deze Pc.  Spotify speelt fast car terwijl ik naar gevoelige woorden zoek.

Meneer Hickman wordt straks Port-a-cath. Hij dateerde van 12.12.12. Toen moest deze grote reis nog beginnen en was hij een draderige poort tot jouw bloed.  Nu mag het wat minder zichtbaar en straks begint deel II.

Toch voelt het allemaal erg vreemd. Langs de ene kant is er maandag de start van het schooljaar en mag ik straks terug deelnemen aan een stukje mensheid. Jouw slechte cellen blijven weg en het meest intense hoofdstuk mogen we vandaag symbolisch  afsluiten.  Langs de andere kant blijf jij thuis, blijft het ziekenhuis onze 2e thuishaven en is dit verhaal nog lang niet afgelopen.  Frustraties brengen twijfel en een schuldgevoel waar niemand iets kan aan veranderen.

Ondertussen speelt er een geweldige versie van Wildest moments.  Ik ontdekte de laatste maanden veel Poëzie.  Beelden, woorden en klanken….ze verlichtten en droegen mijn gevoelens tot vandaag.  Ik vraag me soms af hoe ik hier had gezeten zonder hun hulp.

Gisteren mocht ik de vergadering openen met een stukje tekst uit deze blog. De Stilte voor de drukke storm ging dieper dan diep maar 10 minuten later mat de decibelmeter meer dan 75 db en waren de meesten opnieuw verzonken in hun papieren bekommernissen. Ik zag mezelf zitten tussen gekwebbel en geklets. Ik zag hoe ik hunkerde naar stilte en houvast. Ik hoorde de onrust tekeergaan maar kon de uit-knop niet vinden. Het is dubbel alles. De gevoelens die ik verwachtte te vinden blijken dieper verstopt dan gedacht.

Maar laat ik het niet moeilijker maken dan het is en gewoon gelukkig proberen te zijn. Ik laat de tijd z’n gang gaan en verzamel druppels kracht en moed voor onderweg.

Ondertussen is het zakje Puri Nethol en Prednisolone voor de komende 28 dagen gearriveerd… en wacht ik op jou. En over de grote vijver plant Obama z’n summiere aanval op Assad en begrijp ik nog minder dan voorheen waarom nodeloos bloed kan vloeien in deze”grote, gekke wereld”.