door tomvanryckeghem

Ik ben de woorden die ik gisteren zo makkelijk vond even kwijt. Ik zocht ze overal maar ze blijven voorlopig spoorloos. Mijn vingers tikken letters maar de ringvinger vindt de backspace vaker dan ooit.
Ik geef hen even. Ze komen wel terug. Misschien word ik straks wakker op een kussen vol inkt … wie weet.

Hoe dan ook. Ze zijn er even niet.

Niet hier.

Dan lees ik jouw woorden Uvi.

en besef ik dat de monnik in mij terug werelds moet zijn….  

maar z’n gedachten blijven steken aan de wereldvreemde kant in dit  malle hoofd….

Misschien moet ik ze wat tijd geven...

en worden ze ooit wel wat ze echt willen zijn.

 

Advertisements