Maand: oktober, 2013

de bekroning


311002

Deze morgen mocht Kamiel voor de 2e keer in z’n leven weer koning zijn. We zaten samen onbeweeglijk op een stoeltje, terwijl een diep gedecolleteerde hofdame hem een elektrokroontje opzette. Zoals  echte jongens  het doen, zo  verroerde hij geen vin. Het paleis smaakte naar nagellak en koffie.  De lakeien kwamen er één voor één binnengetrappeld maar zagen niemand  behalve zichzelf.
Kamiel keek dromerig voor zich uit en onderging de (10 minuten durende) kleverige  bekroning…
om vervolgens als een echte koning gedragen te worden naar z’n kamertje…
z’n haar 2 keer te laten masseren met mustela shampoo…
van het gemixte feestmaal te proeven…
en als een klein lief  prinsje in slaap te vallen.

Ik wil de werkelijkheid weer verdraaien… Ze ontdekten dat Kamiel epilepsie heeft.

Volgende week maandag  mag hij naar de kinderneuroloog en kan er eventueel medicatie opgestart worden.

observatie

ziekenhuis

Bezorgdheid…. af en toe. Kamiel maakt soms vreemde bewegingen.  Plots draait hij z’n hoofd en oogjes naar links…dan valt hij schokkend naar voor… verschillende keren. Tja. Ik wil het niet opblazen maar het is toch zorgwekkend. Sinds zondag deed hij het nu elke dag wel 1 keer… en vandaag belde ik met de dokter. Morgenochtend een EEG Scan.

 

 

2910052

Dit is voor jou, Sabine

271013

Ik citeer een stukje van je blog:

Het gemis is soms onverdraaglijk, in die zin dat ik het verdriet van mijn kinderen niet kan verdragen. Als volwassene kan je alles nog een plaats geven, of toch proberen. Maar die kleine kinderhartjes zijn zo teer …

Kamiel vroeg zaterdag: “Wie gaat me nu in de lucht gooien? En in wie zijn nek mag ik nu zitten?” Dan schieten de tranen mij ook in de ogen hoor! Hij moet met enorme ‘levensvragen’ worstelen. Ik heb geantwoord dat niemand ooit papa gaat kunnen vervangen maar dat we allemaal zullen proberen om alle leuke dingen die papa met hem deed te blijven doen. En zo zijn er vele dingen …

Marie stelt dan meer ‘technische’ vragen: “Gaan we wel genoeg geld hebben nu? Blijven wij in ons huis wonen?” Daar zijn de antwoorden minder emotioneel maar niettemin word ik er emotioneel van omdat ik weet dat de muizenissen in haar hoofdje haar serieus bezighouden.

Een overlijden zorgt voor veel verdriet. Maar het ergste verdriet is kinderverdriet. En je kan wel zeggen ‘geef het een plaats’ maar het is verdorie hard zoeken naar die plaats.

 

Sabine..

IK hoop dat deze bewerking de juiste gevoelens weergeeft.

Ik mail je.

Medipedia

Knipselklik op de foto om het interview te lezen.

 

231001

 

 

171001

Voor Angelique

111013Angelique,

Ik vond vanavond de tijd in m’n hoofd om je te schrijven.  Straks vliegt dit met de post naar je toe.

Tot gauw!

klik

091013

De  zware eiken deur waaide  geruisloos open. Alle gedachten in z’n hoofd werden neergemept door 4 groteske boekenmuren die eindeloos in de hoogte groeiden.  Hier woonden  papieren woordenaars .

Hij ademde zo hoog hij kijken kon en proefde  miljoenen zwart gewitte regendruppels. Vanuit dat kleine torenraampje daarboven schalde  de wind honderden vage  woorden en deed ze dansten op haar zachte golven..

Maar de kostbare beelden in zijn tas kon hij niet veranderen in verhalende teksten. De kleurenwereld die hij voor ogen had was te duur… en de woorden die hij hier hoopte te vinden vielen niet… nog niet.

Hij nam z’n tas, draaide zich om en verdween.

071013

061013

Onder de oude trompetboom…

Toen zomer voorzichtig  haar koffers pakte en de platanen haar kleurig uitwaaiden. Toen de nacht iets vroeger durfde komen en de zon wat sneller slapen wou.

Het was de manier waarop ze naar hem keek. Haar blik sneed vlijmscherp door z’n hart. Hij tilde haar moedig op en aaide zacht over haar grijze kopje . Hij volgde het pad  naar het luchthuis aan de zuidkant van de tuin. Het houten deurtje kraakte open en hij stapte naar de grote bruine tafel. Daar bedekte hij de houten bierkist met stro en legde haar neer.

Hoe verbrijzeld kun je zijn? Als je sneller valt dan de nacht en je denkt te kunnen winnen van de tijd.  Als niets of niemand je volgen kan en alleen Chronos je leven beheerst . Als de wind zonder aarzelen diepe rimpels achterlaat op de bovenzijde van je hoofd…

Hij bestudeerde haar rechtervleugel. De honderden beentje die ooit één geweest lagen gebroken tussen haar veren . Toch verroerde ze met geen vin terwijl ze hem met haar rechteroog angstig aankeek.

Hij deed wat hij moest doen. Hij nam de rol grijze ducktape uit de onderste lade en scheurde er een groot stuk af. Hij tapete haar vleugel van boven tot onder in en legde het kleine beestje voorzichtig tussen het zachte stro. Na nog een potje maïs en wat vers water verliet hij het luchthuis…

op de toppen van z’n  gedachten. ..