door tomvanryckeghem

091013

De  zware eiken deur waaide  geruisloos open. Alle gedachten in z’n hoofd werden neergemept door 4 groteske boekenmuren die eindeloos in de hoogte groeiden.  Hier woonden  papieren woordenaars .

Hij ademde zo hoog hij kijken kon en proefde  miljoenen zwart gewitte regendruppels. Vanuit dat kleine torenraampje daarboven schalde  de wind honderden vage  woorden en deed ze dansten op haar zachte golven..

Maar de kostbare beelden in zijn tas kon hij niet veranderen in verhalende teksten. De kleurenwereld die hij voor ogen had was te duur… en de woorden die hij hier hoopte te vinden vielen niet… nog niet.

Hij nam z’n tas, draaide zich om en verdween.

Advertisements