Dit is voor jou, Sabine

door tomvanryckeghem

271013

Ik citeer een stukje van je blog:

Het gemis is soms onverdraaglijk, in die zin dat ik het verdriet van mijn kinderen niet kan verdragen. Als volwassene kan je alles nog een plaats geven, of toch proberen. Maar die kleine kinderhartjes zijn zo teer …

Kamiel vroeg zaterdag: “Wie gaat me nu in de lucht gooien? En in wie zijn nek mag ik nu zitten?” Dan schieten de tranen mij ook in de ogen hoor! Hij moet met enorme ‘levensvragen’ worstelen. Ik heb geantwoord dat niemand ooit papa gaat kunnen vervangen maar dat we allemaal zullen proberen om alle leuke dingen die papa met hem deed te blijven doen. En zo zijn er vele dingen …

Marie stelt dan meer ‘technische’ vragen: “Gaan we wel genoeg geld hebben nu? Blijven wij in ons huis wonen?” Daar zijn de antwoorden minder emotioneel maar niettemin word ik er emotioneel van omdat ik weet dat de muizenissen in haar hoofdje haar serieus bezighouden.

Een overlijden zorgt voor veel verdriet. Maar het ergste verdriet is kinderverdriet. En je kan wel zeggen ‘geef het een plaats’ maar het is verdorie hard zoeken naar die plaats.

 

Sabine..

IK hoop dat deze bewerking de juiste gevoelens weergeeft.

Ik mail je.

Advertenties