West

door tomvanryckeghem

Voor ons mag je zijn wie je bent…
Dat las ik op het geboortekaartje dat deze morgen in onze bus viel.

Achter het grijze ziekenhuisraam fladderen deze 8 woorden al heel de morgen voorbij. Hoe langer ik er over nadenk, hoe meer ik het gevoel heb dat het een zinnetje is zoals: “ik heb je trouw, in goeie en kwade dagen“.

Natuurlijk mag je zijn wie je bent… maar toch hoopt iedere ouder diep in z’n hart dat het leven komt binnenwaaien van de goede kant. Wanneer slecht nieuws plots de kamer binnenwandelt en het geluk een harde vuistslag geeft, leest dat zinnetje plots 100 keer gevoeliger.

Gisterenavond had ik om 18.15 een nieuwe afspraak bij de kinderneuroloog. Terwijl enkele ouders bezig waren over het continue winter-aerosollen gaf ik Kamiel z’n laatste flesje.. Plots draaide hij z’n ogen naar de verkeerde kant. Ik nam hem snel tegen me aan en voelde hoe hevig hij tegen m’n borst bonkte. De gesprekken in de wachtzaal verstilden… hun ogen richtten zich op ons. “Hij heeft een aanval,” gaf ik hen als antwoord en vluchtte de wachtzaal uit..

Toen het onze beurt was, mocht ik met een uitgetelde kleine tegen een kletsnatte trui op consultatie. Er werd besloten om nieuwe medicatie op te starten. Laat ons hopen dat die aanslaat. We zijn nu toch al 3 weken verder zonder grote hoopgevende resultaten.
Tenslotte stapten we samen naar het bloedkamertje, waar hij schreeuwend een prikje kreeg en een zakje tranen en enkele druppels bloed achterliet. Het was dezelfde verpleegster als toen. Ik zag mezelf zitten op dat zwarte stoeltje. Ik hoorde hoe Lore verbaasd zei dat het wondje bleef bloeden. En hoe ik…haar lachend geruststelde.

Enige tijd geleden postte ik op ons schoolforum een video over etiketkinderen. Ik deed dit in een poging kritisch om te gaan met stempels die onze kinderen krijgen.
Naast me ligt een witte enveloppe. De papieren woorden gaan over jou Kamiel. En je krijgt een syndroom cadeau.

Advertenties