De professor

door tomvanryckeghem

_MG_0631

Toen hij binnenkwam viel een zenuwachtige stilte. De manier waarop hij naar haar keek was meer dan bijzonder. Een ongekende kracht, een niet te omschrijven vibe vulde de machinekamer. De blonde  wijze  (die ondertussen bewezen had dat ze naast professioneel ook  hartverwarmend en liefdevol was) knipoogde me neer.

Hij stapte naar ECMO en aaide haar zilveren huid. Elk knopje gleed langs z’n lange vingers, de gouden cijfertjes werden één voor één bestudeerd en afgewogen.

Toen begon het ritueel.
Hij ontsmette zijn handen zoals ik nooit iemand dit had zien doen. De linkerkant van de zeepkist werd zijn werkplaats. Hij nam een spuit en vulde die zorgvuldig met Kamiels bloed. Daarvoor draaide hij secuur enkele knopjes en wieltjes van de lumen op de goede plaats.
Hij wist wat hij deed en deed het op de manier zoals het moest gebeuren.

Het bloedgas warmde hij tussen z’n beide handpalmen. Na perfect 2 minuten overhandigde hij die aan Martin.

Toen zette hij 3 berekende stappen achteruit en bestudeerde de rest van de machinekamer.

Daar was die stilte weer…

Martin kwam terug en overhandigde de cijfers… De wijzen overlegden, de professor knikte beleefd in mijn richting en verdween.

Tot morgen!

morgen komt hij terug, morgen valt de beslissing. 

Advertenties