vat vol emoties

door tomvanryckeghem

Dit helse jaar werden we 2 keer geconfronteerd met de dood. Heel dicht en intens zweefden onmenselijke  gevoelens door ons hoofd .
Ik zie ons nog zitten voor Lore’s hematoloog. Ze vertelde ons dat er veel  kans was dat ze haar ziekte niet ging overleven. Het kwam zo hard aan dat alle woorden die daarop volgende verdwenen in het ijle. Ik zie ons nog staan in de isolatieafdeling, met een team verpleegsters naast ons en een baby in haar buikje.

Ik heb het als man en vader beleefd. Ik kreeg geen tonnen medicatie en voelde lichamelijk geen pijn. In een poging emotionele pijn te plaatsen schrijf ik dit logje.
Ik probeer me in te leven in haar emotionele band met ons kleine wondertje. De foto die ik een paar post geleden plaatste, vertelt dat eigenlijk zonder woorden. Ik zag een jonge vrouw, de  moeder van ons kind. Ze keek onzeker  en angstig naar haar toekomst.  Ze bewonderde maar besefte dat hij haar onbezorgde leven  in één knip een andere wending had gegeven.
Haar behandeling was pas  begonnen.
Alleen al de weg die ze had moeten nemen om haar kind te zien was hard en confronterend. De blauwe jas, het eendebekje dat haar moest beschermen tegen “zuivere lucht”, haar haar dat begon uit te vallen…
Er was nog zoveel onzekerheid over de nabije toekomst en tegelijk werd Kamiel dag per dag sterker.

Kamiel heeft  haar op een onbeschrijfelijke manier door dit verhaal heeft geleid. Hij was de leider, dat ben ik zeker.
Hij bracht  haar emotioneel verder dan ze anders zou geraakt zijn. De bindingsangst verloor ze stapje per stapje. In het begin spraken  haar ogen zo veel angst en onzekerheid. Ze vroeg me ook heel vaak of ik, als zij er niet meer was, goed ging zorgen voor onze zonen. Als moeder moet het ongelooflijk frustrerend zijn taken uit handen te moeten geven. Er niet kunnen zijn. Momenten moeten missen die gewoon onmisbaar zijn. Ik weet nog hoe hard skype aankwam. Langs de ene kant kon ze virtueel kijken maar werd aanraken en liefhebben verboden.

Stapje per stapje vond ze haar kleine vriend en mocht ze mama zijn. Hij gaf haar  kracht en liefde, maar tegelijk  bleef de angst en de onzekerheid aanwezig.

In een jong gezin horen geluk en babybytes in het huis te zweven. Hier werden deze gevoelens onderdrukt door kanker en het cynisme over het leven. Maar goed. Het was zo, en we moesten er door.

En toen alles plots stabieler werd kwam de dood voor de 2e keer aandraven. Meer nog. De gevoelens waren in die mate aanwezig in deze kamer dat ik alle hoop die ik altijd heel zorvuldig had verzorgd plots moest lossen. Het kon niet zijn dat Kamiel moest sterven? Hij was de schakel in dit verhaal. Hij hoorde bij ons 4.
Ik ben in m’n hoofd altijd ergens positief realistisch gebleven.  Toen ECMO  werd toegepast was alle positiviteit abrupt verdwenen.

Er is een  knopje in ons hoofd dat een mens op automatische piloot kan zetten. Een knopje voor als je door een helse wandeling moet.
Maar we blijven mensen, ouders, geliefden. We blijven vaten vol emoties.
Leven zonder geliefden moet hard zijn. Het gemis moet onmetelijk zwaar zijn. Toen Kamiel aan ECMO lag probeerde ik me voor te bereiden op zo’n leven. Mijn lichaam beschermde mij tegen de val die kon komen.
We hebben het geluk dat we voor de 2e keer ontsnappen… We zijn er nog lang niet, maar de dood is uit deze kamer. Ik ben me ervan bewust dat ze misschien hiernaast zit nu, of aan de overkant…

Ik heb de beelden van ECMO bewust niet geplaatst. Ze zijn zo hard en confronterend voor ouders. Als fotograaf wil ik dit nu toch doen. Het geeft een beeld van hoe ver de medische wereld staat. Hoe horror het ook is, het zorgde ervoor dat Kamiel zijn longen konden rusten en herstellen. Ik geloof in de wetenschap en de liefde. God heb ik hier dit jaar  niet gezien.

ECMO04

ECMO05

ECMO01

ECMO02

ECMO03

Advertisements