de helaasheid der dingen.

door tomvanryckeghem

_MG_0073

Bernadet en Zuszow kwamen zingen! Een levensliedje vol belletjes en toeterietoetjes. Mielieman klapte met z’n beentjes en zag dat het goed was.

Terwijl de cliniclowns hier mopjes tappen, wisselt de wacht bij de Armeniers. Sinds gisteren wandelt er elk half uur een familielid van het kleine meisje voorbij.
Ik heb het er heel moeilijk mee.  Ik weet niet wat ik hen meer kan zeggen dan sterkte. Hun blikken zweven door deze kamer en zoeken oogcontact… of juist niet.

Het ‘mijn kind gaat dood-gevoel’  is misschien wel het meest oneerlijke dat er op deze wereld bestaat.
Toen Kamiel elk moment kon verdwijnen was er nog altijd een sprankeltje hoop. Het was heel erg klein maar het zweefde hier, ergens door deze kamer. En ook al wilde ik me niet vastklampen, mijn onderbewuste deed dat toch.

Als je gezegd wordt dat er geen kans meer is… als je letterlijk alleen nog wachten kan… wat dan?

Deze gevoelens leven in stad IZ. Blijdschap en troosteloosheid. Schaamte en trots. Geluk en wanhoop. Ze zweven als schimmen door doorzichtige kinderkamers. Als je hier maar enkele dagen vertoeft is er geen tijd om lotgenoten te leren kennen. Dan zie je enkel je eigen gevoelens en breek je zo snel mogelijk uit. Maar na 5 weken… knoop je al eens een gesprek aan.

Wat is deze wereld hard en broos, mooi en…

vreselijk oneerlijk.