telefoon

door tomvanryckeghem

De telefoon gaat.

Een huilende jongen vraagt wanneer papa nu eindelijk naar huis komt… met Kamiel.

God, wat mis ik het gewone leven. Een thuis met vier. De geur van gebak. Een kletterende snoepjeskast. Een jankende poes. Vers gezette koffie. Boekje lezen voor het slapengaan. Een dubbel gevuld bed. De zondag lezen met pistolets met choco. Samen zwemmen met Leon. Een keukentafel met frietjes en biefstuk. Een gesprek met de buurman.Ons huis kuisen van beneden tot boven. Om het eerst het bed opmaken.  Samen spelletjes spelen. Een groepsknuffel. Een auto vol containerparkvuil. Claxoneren omdat m’n voorganger te traag rijdt.Een tuin met een schommel. Een romantische avond. Een zetel met 4.  Een constructieve lego-middag. Een huilende achterbank. Een ruzie om niks. Een middag  studiowerk. Een boswandeling zonder zorgen. Een speeltuinbezoek. Een terrasje met zicht op zee. Een fotoproject. Een klas vol enthousiaste kinderen. Met de collega’s aan de toog zitten.

’t Wordt tijd.. echt.