vogelvlucht

door tomvanryckeghem

_MG_0241

Als je de lift neemt vanuit K12 en op de bovenste 2 cijfertjes drukt, schiet je als een pijl de lucht in.  De formule 1-koker raast de hemel in, om piepend op de juiste cijfertjes te landen.
K12 heeft geleefd. Hier zijn wereldwonderen verricht. Hier hebben soldaten gevochten voor hun leven.. en die van hun naasten.  De gangen ademen waanzinnige verhalen. De lichtinval valt op de meest breekbare plekjes. De linolium vloeren rimpelen met de tijd.

Ik stap naar het grote raam en adem deze stilte. In en uit… in en uit.
Ze proeft stofferig. Ze smaakt wrang en belegen.  Ziekenhuizen smaken dubbel. er hangen grote huilwolken maar  er wordt evenveel hoop gebrouwd.  Hoop die soms aan zijden draadjes hangt.. en met een vingerknip kan worden weggeveegd. Er worden mensenlevens gered, maar er lopen tegelijk liters tranen uit alle kieren en spleten.

Ik kijk naar de prinses Elisabeth. Het schip  is recent en de architectuur is bijzonder. Haar groen speeltapijt ligt er eenzaam bij. De speeltuin is leeg. Binnenin verzorgt men er honderden kleine soldaatjes.

Ik bekijk deze stad  14 hoog.  Even geleden mochten  we de aarde bewonderen uit een hoog perspectief. Hier sta ik opnieuw woordeloos te zuchten.  Ooit  sprak ik over onze nooit stoppende bouwzucht… Nu kijk ik even anders.
Als je vanuit een hoger standpunt wolken ziet vallen op delen van het landschap, voel je hoe klein we eigenlijk zijn. Maar net als die kleine mieren in de moestuin.. bouwen we aan wonderbaarlijke dromen. Onze mensheid verdient naast veel schoppen op haar kont evenveel veren in haar poep.  De mogelijkheden die ons doorheen dit leven geboden worden zijn van een niet te beschrijven aard.

Ik heb het laatste jaar wat gedachten verzameld. Als de tijd rijp is wil ik dit virtueel boek tastbaar maken. Heel graag.