door tomvanryckeghem

Ik blader door duizenden foto’s. Ik kijk naar een dagboek, en wat voor één.
In een poging beelden te selecteren snuister ik vanavond door computers en geheugenkaartjes…. De massa beelden die ik dit jaar heb gemaakt is enorm. Vergelijk het met een berg tranen waar het zonlicht door schijnt.
Met momenten verblind van emotie, een ene keer warm van binnen…. of anders en  ijskoud.
Ik voel oerkracht. Ik zie gejaagdheid in de stilte. Ik ruik liefde en rood.
Als er moet gekozen worden kan ik dit niet alleen.
Reinhart, Jean-pierre… ik bel jullie straks en zorg voor koffie!

Onder deze studio slapen mijn geliefden. Kamiel is herboren… en knuffelbeer voor het leven geworden. Elke morgen wordt hij lachend wakker.  Hij groeit verwonderd met ons. Elke voormiddag komt Joke sporten. Altijd zorgt Lore met haar warmste moederhart.
Elke morgen eten we samen boterhammetjes… en slapen we te lang. Elke morgen breng ik Leon net niet te laat naar school… (en kan me al weer opjagen… ). ‘ s Middags eten we opnieuw samen en tovert m’n prinses de lekkerste gerechten.
De dagen gaan zoals ze moeten gaan. Lore gaat op maandag en donderdag revalideren. Haar medicatie blijft ze zorgvuldig nemen, de ene keer al makkelijker dan de andere keer. Elke maand blijft vincristine een ambetant moment…. elke maand blijft de cortisone zorgen voor frustraties en opgejaagdheid. We zoeken onze weg… in ups en downs.

Maar… wat zijn we blij. Diep in ons hart koesteren we wat onbetaalbaar is.

Er zijn momenten waar we in verdrinken. Dan vinden we elkaars gedachten en begrijpen we zonder woorden. Hele intense seconden die eeuwig mogen duren…

Knuffels en warme blikken.Glimlachjes die alles vertellen.  domme kleine dingetjes soms… Kamiliemetertjes… Momenten met ons 4… koesterknuffels met 2… vader -zoon praktijken…

Ja.