Maand: mei, 2014

_MG_6871

Advertenties

STAD UZ

jasper03

 

Jasper01

 

Zie je die krijgers daar?

In een kamertje op 5,
en een veel te donkere stad UZ

Op een pad waar enkel in de tegenwoordige tijd wordt geaarzeld.
elk van hen een stukje bevochten kanker in hun lijf

maar vooral….

vol liefde en hoop met elkaar.

We leerden elkaar kennen daar in stad IZ.
Ook bij jullie kwamen de wijzen en de professor… was ECMO de laatste kans.
Ook bij jullie viel kanker en wanhoop zomaar in jullie zorgeloze leven.

Jasper en Thomas, Betty en Paulien.

Volhouden daar!
Geloof in de wijzen.
en in elkaar!

x

2 paar schoenen

260501

190502

190501

IMG_6467

superman

20140514_140240

 

 

Toen ik naast Peeters stond…

10302493_596784913753408_7388194792385855433_n

Met een mond vol kleverige letters probeerde ik te verhalen.
Het gele licht bevreemde de zaal. Ik zocht jou grote ogen maar tevergeefs….ik botste tegen een horizon vreemde schimmen.

Peeters duwde me een micro onder m’n natte neus.

“Wil je wat zeggen?”vroeg hij me enthousiast? Ik keek  hem diep in z’n ogen en zag dat hij niet was voorbereid op ons verhaal.

Een creatieve prijs verbeeldde hem een geflipte  ijzeren assemblage, een magische still uit  een nooit bedachte film, een groteske action painting op de markt van Brussel of verder. Een diepgaande performance waarin alle ambachten waren verweven.

Er lagen enkel doorkankerde tranen op m’n lippen Sombere wakte die  aarzelend in de vreemde zaal wilde glijden.

De stilte werd alsmaar stiller… ook Peeters.

Ik snuisterde aarzelend  in  m’n broekzak . Ergens onderaan, tussen snoeppapiertjes en krijtstompjes,  stak het kleine luciferdoosje waar ik de juiste woorden in had bewaard. . .
Ik bracht het naar het warme licht en duwde het voorzichtig open.
Kleurige letters maakten zich klaar voor hun start. Ze zoefden omhoog en vertelden de waarheid in het klein.

Over  die keer dat we goudvissen kochten…
Over die  ochtend op de vensterbank van de apotheek.
Over de winderige stilte en zomerzachte wandelingen.
Over het water en de huilende meeuwen.

Er vlogen woordeloze gedachten en onuitspreekbare gevoelens door de zaal.
Donkere hoeken met dun bezaaide schatten… onvindbaar voor het drukke oog.

Zwart-  rood-witte troepen  marcheerden door de zaal.
Onvoorwaardelijke Liefde en broederschap in z’n puurste vorm …

Er kwam een gemeend applaus.

Lieve mensen.. uit het diepste van mijn hart bedankt voor jullie massale stem.

Tentoo, merci!

image

A demain

2014-05-08 07

de inpakmachine

Moederdag komt er aan en in mijn klas staan momenteel meer dan 80 onafgewerkte pakjes

Ik vind het een belangrijke activiteit.
Het cadeautje  hoeft niet groots te zijn. Het moet niet veel kosten. Het komt uit hun hart en is vooral kinderlijk mooi.

’t Is altijd een beetje stressen. Kinderen die op het laatste moment ziek zijn en lesmomenten die deze tijd van het jaar te vaak wegvallen. Elk jaar veranderen m’n handen  in een dolle inpakmachine. Ongewild word ik een prikkelbaar stressbeest dat de deadline moet halen. Juist dan loopt het verkeerd met  de  lamineermachine …

Tja… Dit is de stress waar ik vorig jaar naar verlangde  🙂

Er mag muziek spelen tijdens de knutselles. Ik maak te vaak  de fout  spotify melancholische afspeellijsten te laten spelen..  Daar is London Grammar.. Haar hoge tonen brengen me terug naar gisteren en de dagen ervoor.
Alle kinderklanken verdwijnen en ik zie alleen nog bewegende mondjes. Ik voel hoe een broze parel langs m’n wang  wil lopen…

Ze zit voor jouw glazen bedje in haar chemisch pak en kijkt je aan…
Ze zit naast me in de auto….Na 8 weken isolatie en een digitale baby .
Ze geeft jou te eten. Met een gebroken hart en angst om zich te binden.
Ze leest Leon voor… met warmte die alleen zij  kan geven.
Ze houdt je  handje vast en smeekt woordeloos om hulp…opnieuw…. In een ander ziekenhuis deze keer.

Zoveel filmische flarden zijn op m’n netvlies gebrand… voor altijd.
Ze komen en ze gaan als de zee… en verdringen al wat hier is.

Meester, lees je eens ? Een jongen van 12… met een dagboek waar niemand wil mee ruilen houdt zijn verpakpapier onder mijn natte neus. Aarzelend lees ik elke letter… en haper bij z’n 3 laatste woorden.

meer is niet nodig om te zeggen waarover het gaat.

blijf gezond mama (1)

 

bad1

 

De collega’s

20140502_150549

 

Met een ferme zaag in m’n hoofd zeurde ik de laatste tijd door dit huis…
Ik kankerde meer dan ik aankon en deed m’n liefste schatten meer mis dan goed.
’t Kan gebeuren maar ’t moet niet te lang duren.

Daar kwam het jaarlijkse uitstapje met de collega’s.
Vorig jaar moest ik passen, dit jaar zat ik in het organiserend team.

De mannen, wel eens vrienden genoemd.
Het bier,de barbecue , de foute ventepraat…

Met tandem en proviand vlogen we door de westhoek. Over de Rode en de zwartenberg. Op Kemmels en scherpe heuvels koersten we de gepensioneerde soldaat achterna.

Tien wannabee Militairen voor een dag of drie

Ik plantte de zaag ergens diep tussen Le mont Noir en de West-vlaamse bergen…  samen met de last post en een Omer of vier.

Merci lieve schat. Je bent van goud.

x