Toen ik naast Peeters stond…

door tomvanryckeghem

10302493_596784913753408_7388194792385855433_n

Met een mond vol kleverige letters probeerde ik te verhalen.
Het gele licht bevreemde de zaal. Ik zocht jou grote ogen maar tevergeefs….ik botste tegen een horizon vreemde schimmen.

Peeters duwde me een micro onder m’n natte neus.

“Wil je wat zeggen?”vroeg hij me enthousiast? Ik keek  hem diep in z’n ogen en zag dat hij niet was voorbereid op ons verhaal.

Een creatieve prijs verbeeldde hem een geflipte  ijzeren assemblage, een magische still uit  een nooit bedachte film, een groteske action painting op de markt van Brussel of verder. Een diepgaande performance waarin alle ambachten waren verweven.

Er lagen enkel doorkankerde tranen op m’n lippen Sombere wakte die  aarzelend in de vreemde zaal wilde glijden.

De stilte werd alsmaar stiller… ook Peeters.

Ik snuisterde aarzelend  in  m’n broekzak . Ergens onderaan, tussen snoeppapiertjes en krijtstompjes,  stak het kleine luciferdoosje waar ik de juiste woorden in had bewaard. . .
Ik bracht het naar het warme licht en duwde het voorzichtig open.
Kleurige letters maakten zich klaar voor hun start. Ze zoefden omhoog en vertelden de waarheid in het klein.

Over  die keer dat we goudvissen kochten…
Over die  ochtend op de vensterbank van de apotheek.
Over de winderige stilte en zomerzachte wandelingen.
Over het water en de huilende meeuwen.

Er vlogen woordeloze gedachten en onuitspreekbare gevoelens door de zaal.
Donkere hoeken met dun bezaaide schatten… onvindbaar voor het drukke oog.

Zwart-  rood-witte troepen  marcheerden door de zaal.
Onvoorwaardelijke Liefde en broederschap in z’n puurste vorm …

Er kwam een gemeend applaus.

Lieve mensen.. uit het diepste van mijn hart bedankt voor jullie massale stem.

Tentoo, merci!