Maand: juli, 2014

 

We wandelen door de gasthuisbossen… ik weet nog hoe ik vorig jaar dacht aan stappen met een viervoeter. Hij waait naast me nu, zonder leiband en schijnbaar dolgelukkig.
Het is een ferm beest. Hij groeit aan een tempo waarvan ik me afvraag hoe hij er volgend jaar zal uitzien. Hij heeft bakken energie en van voeten vegen heeft hij nog geen kaas gegeten. Maar los van dat is hij een deel van ons gezin geworden.
Ik ben soms ongerust over hoe Leon met hem omgaat. Het ene moment zijn het makkers voor het leven en het andere moment weet ik niet waar de grens vriend-hond ligt. Maar goed…

Gisteren stuurde D-artagnan me een eerste ontwerp toe. Het voelt goed om dit proces uit handen te kunnen geven. Hun ontwerp zit top!

Weet je nog dat ik hoopte op een tentoonstelling?
Dinsdag had ik een afspraak met Steven, Cultuurbeleidscoördinator van stad Wervik. We mailden elkaar verschillende keren de afgelopen jaren. Hij beloofde toen de sint janskapel…
Toen hij begon over volledige financiering van de tentoonstelling wist ik niks te zeggen. Er is ook hier 5000 euro budget!
Concreet staat ze vandaag vast op februari 2015 en wil het boek tegelijk lanceren.
To be continued…

Advertenties

as sweet as it gets

borremans

Woensdag.

Lore kreeg haar allerlaatste zak Vincristine. Vanaf vandaag zijn er enkel nog pillen. Haar papa is dit jaar bijna altijd meegeweest. De woensdagen was ik meestal thuis en zorgde voor Kamiel en Leon. De lieve man was taxichauffeur en wachter, … een jaar lang.

Ze was erg emotioneel. De overplaatsing van haar hematoloog, het afscheid nemen met het verpleegpersoneel, haar mening en visie op alles wat in Roeselare momenteel gebeurt… Ik blijf het confronterend vinden dat een ziekenhuis uiteindelijk een groot bedrijf is dat cijfers moet halen.

Ik bezocht Bozar met Hendrik. Het ritme van de trein wiegde ons op de heenweg anderhalf uur in slaap.

Ik weet niet of hij voelde wat ik voelde, maar de impact van Borremans’ oeuvre op mezelf is groot. Op de één of andere manier herken ik veel van deze wereld en van onszelf in z’n beelden. Mier zijn in deze machtige wereld. De afwezigheid, het filmische en  het ondergaan, het in vraag stellen van het vanzelfsprekende.  Zijn fantastische werken ademen zo veel gevoel dat erover praten heel moeilijk wordt.

Ik schrijf  en selecteer momenteel het boek aan elkaar. Het vraagt isolatie in m’n hoofd en hier thuis kan dit meestal maar laat in de avond. Ik heb december 2012 zo goed als af. Ik voel  hoe gedachten opnieuw overheersen en  hoe beelden opnieuw verrijzen in m’n hoofd. Ik beloofde d-Artagnan na het weekend een eerste afgewerkt deel door te sturen.