as sweet as it gets

door tomvanryckeghem

borremans

Woensdag.

Lore kreeg haar allerlaatste zak Vincristine. Vanaf vandaag zijn er enkel nog pillen. Haar papa is dit jaar bijna altijd meegeweest. De woensdagen was ik meestal thuis en zorgde voor Kamiel en Leon. De lieve man was taxichauffeur en wachter, … een jaar lang.

Ze was erg emotioneel. De overplaatsing van haar hematoloog, het afscheid nemen met het verpleegpersoneel, haar mening en visie op alles wat in Roeselare momenteel gebeurt… Ik blijf het confronterend vinden dat een ziekenhuis uiteindelijk een groot bedrijf is dat cijfers moet halen.

Ik bezocht Bozar met Hendrik. Het ritme van de trein wiegde ons op de heenweg anderhalf uur in slaap.

Ik weet niet of hij voelde wat ik voelde, maar de impact van Borremans’ oeuvre op mezelf is groot. Op de één of andere manier herken ik veel van deze wereld en van onszelf in z’n beelden. Mier zijn in deze machtige wereld. De afwezigheid, het filmische en  het ondergaan, het in vraag stellen van het vanzelfsprekende.  Zijn fantastische werken ademen zo veel gevoel dat erover praten heel moeilijk wordt.

Ik schrijf  en selecteer momenteel het boek aan elkaar. Het vraagt isolatie in m’n hoofd en hier thuis kan dit meestal maar laat in de avond. Ik heb december 2012 zo goed als af. Ik voel  hoe gedachten opnieuw overheersen en  hoe beelden opnieuw verrijzen in m’n hoofd. Ik beloofde d-Artagnan na het weekend een eerste afgewerkt deel door te sturen.