no mountain to high

door tomvanryckeghem

straffe madam

De bel gaat.

De deur waait open en mijn Biancchi-dame  kijkt me aan. Trots showt ze me haar gloednieuwe fiets.

Wat is ze mooi. Haar donkere haren golven mee met m’n gedachten. De zwart witte sjaal matcht met haar zachte truitje. Haar ogen fonkelen meer dan ooit tevoren.

Toen ze me een tijd geleden over haar plan vertelde was ik sprakeloos.  Had ze nog geen bergen genoeg beklommen?
Net nu alles wat platter leek. Net nu de steilste cols verder en verder achter ons verdwenen.

Sedert ze de sessies Reactief heeft gevolgd gaat ze elke week spinnen.. en nu traint ze dus ook nog eens elke zondagmorgen op verharde grond.

Met haar hechte vrienden, zus en schoonbroer wil ze eind mei de mont Ventoux beklimmen. Ongelooflijk maar waar…. De kast loopt nog over van de Puri-Nethol en het methotrexaat maar niks belet haar dit doel te bereiken…

Zoals mijn beelden en woorden mij doorheen dit verhaal hebben gebracht,  zo verwerkt zij  vandaag op haar manier.

De koers blijft dit verhaal doorkruisen. Ik weet nog hoe ik de kleine coureurs beschreef op televisie… Hoe ik met m’n schoonbroer naar Paris – Roubaix ging kijken…Hoe we hunkerden naar onbezorgdheid… Hoe jullie samen naar de Tour keken in dat veel te kleine kamertje….

Vandaag kijk ik trotser dan ooit naar een beeldschone coureur, en wat voor één.

Mijn straffe madam, wat ben jij een kanjer!