door tomvanryckeghem

wpid-2015-07-02-04.51.24-2.jpg.jpeg

Ze sorteert haar kleerkast. Af en toe wandelt ze sierlijk door de tuin in een kleedje waarvan ik het bestaan niet wist. Keer voor keer staat het haar beeldiger dan ooit… Haar haren wapperen, haar ogen stralen.

Nog 1 keer slapen. Dan stopt haar chemische reis. ’t Lijkt bijna onwerkelijk. Ik telde het even snel na en kom op 937 dagen. Bijna 1000 keer slapen.
Ik denk dat je in die tijd ook een onvergetelijke wereldreis zou kunnen maken. Je zou kunnen liften naar Alaska en jagen op de lokale ijsberen. Treinen richting Far West en eindeloos galopperen op wilde Mustangs. Dobberen tussen ongekende eilanden en zweven over oneindige steppen van wolken. Vliegen met Zimbabwe airlines. Je zou vreemde stammen bezoeken en opmerkelijke inzichten opdoen. En heel misschien zou je zelfs terugkeren als een ander mens.

Ze maakte haar reis. Ze kwam aan (in een machtig mooi kleedje zelfs) en misschien straalde ze daarstraks wel als nooit voorheen. Ik weet niet wat de tijd met haar deed maar zo kende ik haar nooit. Ze is veranderd. Ze nam afscheid van de afhankelijkheid. Ze zei goeiedag tegen meneer Carpe Diem en plukt opnieuw de dag. Positiviteit is haar gezel geworden op dit mooie levenspad. Ik ben zoals velen, trots op haar.

Ik maakte mijn reis. In een jas met 100 volgepropte binnenzakken en een pet voor elk seizoen. Ik schreef een boek en bevroor duizenden momenten. Ik weet niet wat de tijd met mij deed, maar hij maakt het me nog altijd niet even gemakkelijk. Wat eenvoudig zou moeten lopen, wankelt met momenten in m’n hoofd. Wat verwerkt leek, wakkert soms heel hard op.
Zie het als de zee. De ene keer is er totale stilte en kan ik wegdromen met de aangestrande schelpen als stereo in mijn hart. De andere keer golf ik mee op hoge pieken en verlies mezelf in negativiteit en angst om kwijt te raken. Gedachten die vroeger zo eenvoudig waren, houden me af en toe vast en willen met geen millimeter lossen.

Ik denk dat het tijd is om te starten met een nieuw project. Het kan me misschien de laatste veren geven die ik nodig heb om opnieuw te zweven. ’t moet meer dan fotografie worden. Een combinatie van gesprekken en ritjes met m’n vespa. Een bundel beelden en woorden. Een schetsboek vol ideeën en plaksels. Een academiejaar of meer vol etsen en grafische spinsels. Een nieuwe reis met kleine vreugdes. Een plakboek vol mooie ontmoetingen met bewonderenswaardige mensen.
Ik zoek vanaf deze zomer naar ontmoetingen om nooit te vergeten. Verhalen groot of klein. Plekjes die de moeite zijn. Ontdekkingen waar ik stil van wordt. Levenswegen die niet liepen zoals ze voorbestemd waren. Plekjes waar lot z’n pijlen op losliet.

Nodig mij uit op de koffie. Laat me dat schoonste plekje zien. (Weet dat de schoonste plekjes te vinden zijn in de smerigste hoekjes!) Toon me waarom je geeft om dit leven. Misschien heb jij wel een wonderbaarlijk fijn moment dat je met me wilt delen. Met woorden of in het echt. Neem mee mee op jouw reis en laat me stil worden. Misschien kan jij een plekje veroveren in de kast van Nonkel Roger? Kleine fijnzinnige ervarigen. Daar ben ik naar op zoek. Ben jij dat? Ken jij iemand die zo’n plekje verdient?

Tot binnenkort! misschien?
Mail me of schrijf me een brief en misschien kom ik wel naar je toe met m’n vespa.

tomvanryckeghem@gmail.com
Tom van Ryckeghem
molenstraat 22
8940 Wervik