Maand: september, 2015

TUSSENMARSENBRAM

Het is dinsdag.
De bel gaat en mijn knutselkindjes schilderen de deur uit… ’t Was een drukke middag maar het voelt goed om samen te kunnen creëren.  Het is dinsdag en ik zoem met Joaquim langs ronkende vierwielers. Het zonnetje warmt het topje van mijn neus en ik geniet mee.

Hoeveel keer zou ik deze drukke straat al genomen hebben? Hoeveel vreemdelingen vochten hier sinds die dag in mijn hoofd?
Wanneer ik Roeselare voorbij rijd, kijk ik vanuit mijn linkerooghoek naar het nieuwe Delta-gebouw. Ik hoorde dat er straks wijzen gaan huizen. Ik hoop woordeloos dat we er  enkel nog moeten komen voor pietluttigheden.
Ziekenhuizen lieten diepe indrukken na in ons hart. Ze kerfden lijnen op mijn arm die onuitwisbaar zijn. Ze tekenden nieuwe paden maar blijven ergens ook onafscheidelijk kleven…

Ik laat nog enkele zijwegen achter mij om uiteindelijk Savio binnen te rijden. De zon glijdt met me mee. Er hangt rond dit dorpje een warme koepel.  Drukte verliest hier van geborgenheid.  Tijd blijft hier hangen op een bankje in de zon.

Ik stap naar Kamiel. Hij zit zoals elke dinsdag naast zijn vriendjes in zijn buggy. Ik praat wat met de lieve opvoedsters, til hem uit z’n stoeltje en daar gaat hij… Als een dronken speer verkent hij deze nieuwe wereld.
Kleine ontdekkingsreiziger, wat ben ik trots op jou. Wat ben ik blij dat jij hier gelukkig mag zijn. Deze kansen zijn van onschatbare waarde voor morgen en vandaag. Hier worden jouw frustraties gekneed tot prachtige uitdagingen. Hier is drukte en prestatie ondergeschikt. Hier is geen tijd om te stressen. Op jouw tempo gaan we op stap!

We wandelen naar de paardjes van hoeve Ter kerst. Ik weet dat het afscheid met Mars en Bram weer heel moeilijk zal worden maar wat the F***. Jij  geniet telkens van dit machtige moment.
Alles wat helm draagt is bal. Dus een ruiter is bal. Alles wat beest is, is mjam… dus Mars is Mjam. We genieten samen van dit wondermoment. Jouw kijk op deze wereld leert mij zoveel.

Ik leid hem naar de kipjes… om uiteindelijk huilend terug bij de wagen te komen. Ik pers hem in zijn stoel. Het lieve beestje transformeert in een klein tierend monstertje. We nemen de weg terug en op één of andere manier raakt hij uit de stoel en ligt languit waar normaal benen moeten rusten.
Bam… bam… huilt hij. ‘ t Kleine monstertje robbelt 5 kilometer verder tot het eerste wegstation.
Een pakje koeken doet wonderen en we raken uiteindelijk veilig thuis…

En toch… kijken we de volgende keer opnieuw paardjes!

Het is dinsdagavond. Er klinken verse tonen door dit huis. De jongens slapen en jij oefent voor de eerste keer… pianissimo. Vrijdag komt Geert en ik weet dat je hier zo naar uitkijkt.  Het is dinsdagavond en ik ben misschien de gelukkigste man en vader op deze mooie planeet.

 

pianissimo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

expo

Warm hart is van vandaag tot eind november te zien in het Jan Yperman Ziekenhuis – Briekestraat 12, 8900 Ieper.

DSCF3995DSCF3957

DSCF3959

DSCF3985DSCF3984

DSCF3976

DSCF3956

DSCF3971

070915

Gits

2september

De deur wachtte op een kiertje tot het belletje ging. Wij zaten op de toppen van onze tenen in de sofa.  Maya’s  deuntje zoemde door de ether. Aya.. aya… gierde Kamiel mee. Leon werd de bezorgde grote broer en deed de afstand living  – deur een keer of 10.

Waar bleven ze? 7.30 werd 7.45. De cijfertjes staken elkaar voorbij en toen 8 aan de kop kwam, kon zelfs Maya Kamiel  niet meer bekoren.

Plots  ronkte een “Coach partners” zwart – wit  busje voorbij. Ik denk dat het zich bijna oldtimer mocht noemen… Nostalgisch bijna zuchtte het enkele keren en viel vervolgens stilletjes uit.
Leon rende naar de voordeur. Wij volgden en tegelijk piepte de deur van het busje open. Een vlotte dame stak de molenstraat over en glimlachte ons een warme goeiemorgen.

Kamiel keek haar fonkelend aan en ik zag dat het goed zat.

Hoe trots kun je zijn? Mijn gedachten raasden als een dolleman door mijn lijf.  Er flitsten beelden voor mijn netvlies en vlogen even snel weer weg. Overgelukkig omdat schoolgaan ook voor jou nieuwe paden legt. Dankbaar voor alle wijzen die zorgden dat jij deze mijlpaal vandaag mag bereiken.

t was zoals de film ‘intouchables’.  Een gezellige zwarte chauffeur lachte zijn spierwitte tanden bloot en hielp ons enthousiast in zijn taxi. Ik weet niet of Kamiel  ooit zo’n imposant man had gezien…  zijn kleine traantjes rolden zachtjes over zijn bolle wangetjes. Toen de autostoel niet bleek te passen en hij uiteindelijk naast de te gekke chauffeur belandde, drukte ik zachtjes op ’t knopje van mijn Fuji en maakte me snel uit de voeten.

“Coach Partners” werd opnieuw wakker en ronkte verder…

Succes kleine grote vriend.  Ik voel dat dit het juiste pad is dat je nu mag volgen. Op jouw tempo, met alle broodnodige hulp en zonder grote zorgen, op naar morgen!

paardjes