Gits

door tomvanryckeghem

2september

De deur wachtte op een kiertje tot het belletje ging. Wij zaten op de toppen van onze tenen in de sofa.  Maya’s  deuntje zoemde door de ether. Aya.. aya… gierde Kamiel mee. Leon werd de bezorgde grote broer en deed de afstand living  – deur een keer of 10.

Waar bleven ze? 7.30 werd 7.45. De cijfertjes staken elkaar voorbij en toen 8 aan de kop kwam, kon zelfs Maya Kamiel  niet meer bekoren.

Plots  ronkte een “Coach partners” zwart – wit  busje voorbij. Ik denk dat het zich bijna oldtimer mocht noemen… Nostalgisch bijna zuchtte het enkele keren en viel vervolgens stilletjes uit.
Leon rende naar de voordeur. Wij volgden en tegelijk piepte de deur van het busje open. Een vlotte dame stak de molenstraat over en glimlachte ons een warme goeiemorgen.

Kamiel keek haar fonkelend aan en ik zag dat het goed zat.

Hoe trots kun je zijn? Mijn gedachten raasden als een dolleman door mijn lijf.  Er flitsten beelden voor mijn netvlies en vlogen even snel weer weg. Overgelukkig omdat schoolgaan ook voor jou nieuwe paden legt. Dankbaar voor alle wijzen die zorgden dat jij deze mijlpaal vandaag mag bereiken.

t was zoals de film ‘intouchables’.  Een gezellige zwarte chauffeur lachte zijn spierwitte tanden bloot en hielp ons enthousiast in zijn taxi. Ik weet niet of Kamiel  ooit zo’n imposant man had gezien…  zijn kleine traantjes rolden zachtjes over zijn bolle wangetjes. Toen de autostoel niet bleek te passen en hij uiteindelijk naast de te gekke chauffeur belandde, drukte ik zachtjes op ’t knopje van mijn Fuji en maakte me snel uit de voeten.

“Coach Partners” werd opnieuw wakker en ronkte verder…

Succes kleine grote vriend.  Ik voel dat dit het juiste pad is dat je nu mag volgen. Op jouw tempo, met alle broodnodige hulp en zonder grote zorgen, op naar morgen!

paardjes