door tomvanryckeghem

waterboy

Mijn vingers wachten op het juiste teken. Ze liggen klaar om het toetsenbord te prikkelen. Ze willen letters in de juiste volgorde gieten en zoeken naar dat plekje waar ze thuishoren.
Ik vind ze niet. De woorden zijn te ingewikkeld. De zinnen ruziën met elkaar.

Terug van deze wereld zijn maar met je hoofd op een eiland logeren.
’t Lijkt eenvoudig. Genezen zijn. Medisch controle hebben.
Het zorgt voor weten wat ze wil… of niet wil. Het geeft haar een “je mon foux” kijk op dit leven.

Het blaast haar een pluk de dag gevoel maar er loopt tegelijkertijd onbegrip vanuit de andere richting.

Het juiste pad vinden maar beseffen dat je tegen de stroom inrijdt. Meegesleurd worden in drukte en vechten met jezelf.

confrontatie met lotgenoten… met herval.

Niet simpel.