when birds came

door tomvanryckeghem

Durf ik onderaan deze blog op het “timeMachine” knopje drukken?

Ik sluit mijn ogen, tel tot 7 en ren als een dolle hond tot de grond verdwijnt. Ik val van de hoogste top op de hoogste berg in het hoogste land…  

Herbeleef … herbekijk.

Een vrije val van 3 jaar die eindeloos lijkt te duren. Eén vol verwondering voor dit gekke leven. Bewondering voor geliefden rondom mij en dankbaarheid voor alle kansen die we kregen.

Ik kijk naar jou en jij door mij. Jouw gedachten voelen vrij. Jouw ogen zoeken de mooiste paadjes en twijfelen niet meer. Je bent nog meer vrouw dan je ooit was..

Ik zie, ik druk af.

water

3 December komt er aan. We gaven onszelf een klein jaar om geld te verzamelen voor de vooropgestelde doelen. We verkochten een groot aantal  boeken en jij verzamelde met je school een hoop geld met je ‘Mont ventoux-reis”.

’t Plan was om straks Warm hart opnieuw tentoon te stellen….

Maar toen kwam jij Sander. Onze eerste ontmoetingen waren op z’n minst gezegd “ingewikkeld”. Jij werd haar beste vriend en mijn indringer in een web vol emoties. Jij indringer begreep bewonderenswaardig mijn gedachten. Stapje per stapje zag ik jullie vriendschap als een geschenk in dit leven.
Zij straalde elke dag een beetje warmer. Ze keek naar het leven op een manier zoals ik haar nooit had zien kijken.

De rust viel en Sander, ik begreep voor de eerste keer dat jij echt was. Ik leerde je dichter kennen… Wat ben ik haar daar dankbaar om.

4 december nadert en Warm hart wordt “WHEN BIRDS CAME”

De doelen blijven een hoofdzaak maar onze samenwerking verslaat alles. Ik maak beelden en schrijf woorden. Ik installeer dingen en jij…

jij verwoordt ze in de puurste vorm die ik ooit had durven dromen.

Luister