Maand: december, 2016

img_20161229_215700

Advertenties

dscf1397

img_3191b

23.33

’t Is muisstil hier.  De laatste trein zucht in een verte voorbij.

De muren vertellen me hoe het met me gaat. En jonge schatten pronken naast doorleefde krassen en memoires …
Mijn zoeker staat in een hoekje. Beetje per beetje, vinden wij het wel.

Creativiteit laat me af en toe in de steek. Alsof hij me even met rust wil laten. Hij  blaast hoogtes.. en zakt dan weer.. heel diep in mijn schoenen.
Alsof mijn denken plaats moet maken voor daden.
Alsof het tijd is voor duidelijkheid en rust in dit leven.

De grote livingtafel viel voor een oud geleefd blad op schragen..  Mijn honda rust naast me. In stijl verstilt hij deze kamer.
Tafels en kasten wisselen van eigenaar… tweedehands spullen vertellen geleefde verhalen. Kunstwerkjes van vrienden fladderen door de ruimte.

De bakstenen veranderen met me mee.  En straks wordt het officieel …

Mijn huis.

Jij kwam, onverwachts. Als een muze,  een prinses.

’t Was het plan niet…  ’t Was gewoon … zo.

Een realist en een dromer.. kan dat wel?

Openheid, eerlijkheid, luisterbereidheid….  verdien ik dit wel?

Dat het anders kan…

Dat ik mezelf kan zijn… 

Hete nachten en  intieme momenten…

Harde realiteit en zachte dromen

Ik herontdek dit leven op een subtiele manier. Ik voel me een ontdekkingsreiziger op ongekend terrein. Ik stap nieuwe stapjes… voetje per voetje.

En terug…

en opnieuw.

00.33

Ik laat los wat was…

voorzichtig… ik probeer…

Ik stop het in de kast van Nonkel. Voor morgen, voor straks, voor nu…

Krassen op mijn arm,

Herinneringen in mijn hoofd,

Een levensles voor morgen.

 

 

burlesque

Er zijn zo van die dagen waarop grote dingen gebeuren. Groots  in de meest emotionele zin van het woord…

6 december …

’t Was de dag waarop  onze sneltrein van perron veranderde. ’t Was toen dat Sinterklaas  Kamiel bezocht in zijn vlinderkamer in gent..  ’t Was t moment waarop ik je een Biancchi fiets kocht. ’t Was de dag waarop Sander en ik  de laatste hand legden aan onze ode aan jou….

En ’t was vandaag, waar ik met een met wijn bekladde uitnodiging voor het gerechtsgebouw in Ieper op je wachtte.

We namen  officieel afscheid van elkaar Lore. Elk met onze eigen interpretatie over gelukkig zijn. Ik had mijn met verf besmeurde rugzak mee. Achteraf gezien misschien te symbolisch..
We waren er samen maar eigenlijk ook heel apart.
We dronken  nog een glas in het dichtste café en vertrokken , elk in een nieuwe wagen, een ander leven tegemoet.

Ik ben een terugkijker. Dat besef ik. Jij leeft vandaag.
Jij bent een doener. Ik een denker,
Ik ben een twijfelaar. Jij een recht-door-zee paardje.

We konden veel aan… maar moesten dit gevecht uiteindelijk opgeven. Onze ‘samen zijn we 1’ leuze heeft lang stand gehouden.. maar misschien was het een foute droom naar geluk.

Zoals een zeepbel die parelt boven fonkelende ogen… klaar om geprikt te worden…

We beklommen grootse  bergen Lore. We daalden  in diepe putten en spleten.  Altijd weer stonden we recht, ieder van ons. We vochten voor dit mooie leven. We verwerkten dit alles elk in ons eigen hoofd. En de dromen die we maakten… bleken te verschillend, om samen te leggen voor morgen.

Toen Leon daarstraks  dicht bij me kroop, vroeg hij naar het nummer van Bram Vermeulen.
We zwegen knuffelend in elkaar en  tijdens ‘de wedstrijd’,  rolden tranen langs onze wangen.

We bladerden.. voor het eerst samen in ons boek. Ik werd stil van de manier waarop hij keek en herinnerde.
Hij verwerkt, op zijn manier. Als een jongen van 8, met een rugzak van een volwassene.

Ik wens je veel kracht lieve Lore. Ik wens je een pracht van een toekomst.
Zo ook voor mij… dat wens ik mezelf. Dat mag.

En samen.. blijven we er zijn voor de jongens.

Dat kunnen we.