door tomvanryckeghem

burlesque

Er zijn zo van die dagen waarop grote dingen gebeuren. Groots  in de meest emotionele zin van het woord…

6 december …

’t Was de dag waarop  onze sneltrein van perron veranderde. ’t Was toen dat Sinterklaas  Kamiel bezocht in zijn vlinderkamer in gent..  ’t Was t moment waarop ik je een Biancchi fiets kocht. ’t Was de dag waarop Sander en ik  de laatste hand legden aan onze ode aan jou….

En ’t was vandaag, waar ik met een met wijn bekladde uitnodiging voor het gerechtsgebouw in Ieper op je wachtte.

We namen  officieel afscheid van elkaar Lore. Elk met onze eigen interpretatie over gelukkig zijn. Ik had mijn met verf besmeurde rugzak mee. Achteraf gezien misschien te symbolisch..
We waren er samen maar eigenlijk ook heel apart.
We dronken  nog een glas in het dichtste café en vertrokken , elk in een nieuwe wagen, een ander leven tegemoet.

Ik ben een terugkijker. Dat besef ik. Jij leeft vandaag.
Jij bent een doener. Ik een denker,
Ik ben een twijfelaar. Jij een recht-door-zee paardje.

We konden veel aan… maar moesten dit gevecht uiteindelijk opgeven. Onze ‘samen zijn we 1’ leuze heeft lang stand gehouden.. maar misschien was het een foute droom naar geluk.

Zoals een zeepbel die parelt boven fonkelende ogen… klaar om geprikt te worden…

We beklommen grootse  bergen Lore. We daalden  in diepe putten en spleten.  Altijd weer stonden we recht, ieder van ons. We vochten voor dit mooie leven. We verwerkten dit alles elk in ons eigen hoofd. En de dromen die we maakten… bleken te verschillend, om samen te leggen voor morgen.

Toen Leon daarstraks  dicht bij me kroop, vroeg hij naar het nummer van Bram Vermeulen.
We zwegen knuffelend in elkaar en  tijdens ‘de wedstrijd’,  rolden tranen langs onze wangen.

We bladerden.. voor het eerst samen in ons boek. Ik werd stil van de manier waarop hij keek en herinnerde.
Hij verwerkt, op zijn manier. Als een jongen van 8, met een rugzak van een volwassene.

Ik wens je veel kracht lieve Lore. Ik wens je een pracht van een toekomst.
Zo ook voor mij… dat wens ik mezelf. Dat mag.

En samen.. blijven we er zijn voor de jongens.

Dat kunnen we.

 

 

 

 

Advertenties