door tomvanryckeghem

img_3191b

23.33

’t Is muisstil hier.  De laatste trein zucht in een verte voorbij.

De muren vertellen me hoe het met me gaat. En jonge schatten pronken naast doorleefde krassen en memoires …
Mijn zoeker staat in een hoekje. Beetje per beetje, vinden wij het wel.

Creativiteit laat me af en toe in de steek. Alsof hij me even met rust wil laten. Hij  blaast hoogtes.. en zakt dan weer.. heel diep in mijn schoenen.
Alsof mijn denken plaats moet maken voor daden.
Alsof het tijd is voor duidelijkheid en rust in dit leven.

De grote livingtafel viel voor een oud geleefd blad op schragen..  Mijn honda rust naast me. In stijl verstilt hij deze kamer.
Tafels en kasten wisselen van eigenaar… tweedehands spullen vertellen geleefde verhalen. Kunstwerkjes van vrienden fladderen door de ruimte.

De bakstenen veranderen met me mee.  En straks wordt het officieel …

Mijn huis.

Jij kwam, onverwachts. Als een muze,  een prinses.

’t Was het plan niet…  ’t Was gewoon … zo.

Een realist en een dromer.. kan dat wel?

Openheid, eerlijkheid, luisterbereidheid….  verdien ik dit wel?

Dat het anders kan…

Dat ik mezelf kan zijn… 

Hete nachten en  intieme momenten…

Harde realiteit en zachte dromen

Ik herontdek dit leven op een subtiele manier. Ik voel me een ontdekkingsreiziger op ongekend terrein. Ik stap nieuwe stapjes… voetje per voetje.

En terug…

en opnieuw.

00.33

Ik laat los wat was…

voorzichtig… ik probeer…

Ik stop het in de kast van Nonkel. Voor morgen, voor straks, voor nu…

Krassen op mijn arm,

Herinneringen in mijn hoofd,

Een levensles voor morgen.

 

 

Advertisements