Wissant

door tomvanryckeghem

12 juni 2013 schreef ik in deze blogpost volgende woorden:

De grootste schatten zitten vaak verscholen in de smerigste hoekjes. Je moet goed zoeken en soms ben je het meer dan moe, maar het loont de moeite weet je. Misschien word ik morgen wel  schattenzoeker.  Dan koop ik me zo’n detector en vertrek ik richting Waardewindmebrengt.  Uitwaaien met de kans om kleine schatten te vinden lijkt me trouwens een mooie therapie om dit verhaal waardig af te sluiten. 

Ik vertrok donderdagmorgen in de vroege vroegte richting Wissant, een klein kustdorpje tussen Cap Griz Nez en Blanc Nez. Mijn zoeker stak in de koffer, samen met wat fotomateriaal en een liter koffie.  Net voor de zon opkwam, reed ik het prachtige dorpje binnen. De eerste meeuwen zochten de enige warme bakker op. Ik parkeerde mijn Combo voor de kerk, nam mijn spullen en vertrok, richting zee.

dscf1283

Haar grootsheid sneed ijzig langs mijn wangen. Ik volgde haar pad tussen kleine meertjes, sprong als een klein jongetje van zandbank naar zandbank en plots stonden we oog in oog met elkaar. De zon was nog maar half wakker, en de gloed waarmee ze naar me lonkte, was heel bijzonder…

Ze verwarmde me, sprakeloos.

dscf1294

Ik volgde haar voetstapppen tot de zon  mijn wangen streelde.
Ik slenterde langs honderden hoge palen. Ik speelde verstoppertje met het winterzonnetje. Ik besloot om schelpen en veren te rapen,  vond  verweerde takjes en ontmoette een op een haai lijkende aangespoelde vis.
Ik luisterde naar de rust die ik de laatste maanden ontdekte.

dscf1368

Hoe mooi kan stilte zijn? Als een parel van de zee. Als een schat die ik ruilde met een vorig leven.

Ik ben momenteel 2 mensen, Ik leef in 2 weken.
De week zonder kinderen is  een grote ontdekkingstocht. Een terugkeer naar mijn innerlijke zelf. Een tijdsmachine naar waar mijn jeugd stopte. Een stilstaan bij levensvragen. Een wandeling op onbekend terrein. Ik word nog meer geconfronteerd met mezelf. Met wie ik wil zijn en wat ik straks wil doen. Ik ontdek verantwoordelijkheden en nieuwe doelen in mijn leven. Ik geniet van dingen waar ik nooit van durfde dromen. Ik maak creatieve plannen voor straks.
Ik richt mijn hoofd in zoals ik het echt wil. 

dscf1447

De week met de jongens is een even grote ontdekkingstocht, maar dan anders.
Dan ben ik fulltime vader en is er pas tijd voor mezelf na 22 uur. Dan ben ik 100 procent van de jongens. Het is niet eenvoudig. Er is een groot huis met veel werk. Er zijn papieren  bekommernissen en moeilijke gevoelens die bovendrijven. Er is Leon die emotioneel rust zoekt. Er is Kamiel die heel veel aandacht opeist. Ik voel me soms een  verloren kapitein op een oud schip dat opgelapt moet worden.

Wat is vader zijn? Waar ligt de lijn vader – zoon?  Doe ik dit wel goed ? Kan ik mijn opvliegendheid de baas en vind ik ook hier de rust die mij de andere week zo makkelijk kan sturen?  Geef ik de juiste waarden in dit leven door aan de jongens?

dscf1435

Ik wankel op een lijn tussen 2 werelden. Met de zee als symbool van mijn innerlijke rust, en de zoektocht naar mezelf.

De  uitdaging is dit alles blijven verbeelden. Mijn visueel dagboek als creatief deel van mezelf. Een persoonlijk naslagwerk voor wie het voelen wil. Een zoektocht naar diepgang in emotioneel wankele en betere tijden.  Levensvragen en zoektochten naar mijn diepere ik.

Als een ontdekkingsreiziger wil ik fotografisch verwondering vatten. Intieme momenten enerzijds… als persoonlijk aandeel uit mijn leven.  Stilte-momenten anderzijds, in mijn zoektocht langs de Noord-Franse kustlijn. Als bewoner van een grensstad.. met Frankrijk als ongekend gebied. Met blauw als hoofdkleur. Met cyanotypie als chemisch proces.

Grafisch wil ik dieper graven in mezelf. In krassen en lijnen, in punten en paden. Als onderdeel van mijn fotografische beleving.. Als 2 werelden. Met muren en obstakels. Met de drukpers en inkt, met naald en draad.

Met letters en woorden wil ik nadenken en bezinnen. Wil ik orde brengen in mijn gedachten.Wil ik verzamelen voor morgen…

Ik wil de kast van nonkel verder aanvullen. Met schelpen en veren. Met ontmoetingen en interessante gedachten.  Ik wil strandhuisjes en uitkijktorens in ’t klein bouwen. En ze beschilderen in de kleuren zoals ik ze voel…

Hoh… wat wil ik dit, zo veel.

schermafbeelding-2017-01-02-om-21-59-20

2 wekelijks wil ik een uitstap plannen. 2 wekelijks wil ik beelden maken en verwondering en kleinheid zoeken. Ertussen vang en verwerk ik mijn eigen momenten… in woord en beeld en grafiek.

 

dscf1381

Dat,

is het plan.

 

(en ik kreeg in een vorige post een prachtig woord cadeau: )

serendipity….

Dat is de aanzet.

 

 

 

 

Advertenties