oceaan

door tomvanryckeghem

boulognesurmer

Een oceaan om in te schuilen
nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
alsjeblieft!
Het leven jaagt geen angst meer aan
ik heb al zo ver moeten kruipen
het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan

Ik ontmoette haar halfweg augustus . Zij, een beeldschone prinses.
Ik,  een dolverliefde en emotionele kikker.  Het was 11 uur ’s avonds en ik verdronk in haar ogen. Ze was als een muze…zo intens.

We wisten allebei dat het niet makkelijk ging zijn. Maar we besloten er samen voor te gaan.

We beleefden de tijd van ons leven. Ze nam me mee in een wereld waar ik het bestaan niet van wist.  Ze liet me mezelf zijn, in al zijn vormen, met al zijn mankementen. Ze leerde me luisteren, en toonde hoe open een relatie kon zijn.

De maanden zweefden met ons mee, en plots kwamen mijn gedachten terug. De kluizenaar in mij … of hoe je het ook noemt, botste…

Het is moeilijk toe te geven, maar ik  zit vast. Muurvast in een hoofd boordevol herinneringen waar ik geen weg mee weet. Een hart dat zich niet volledig geven kan, een angst voor morgen, en vooral, het besef dat ik eerst alles moet verwerken vooraleer ik verder stap.Wat de voorbije jaren in mijn leven gebeurde liet diepe wonden na…

Ik houd ontzettend veel van haar. .Maar er valt onmogelijk met me te leven op vandaag. Ik ben een vat vol emoties. Hoe hard ze ook geeft, en me mezelf laat zijn. Ik zuig, en neem, en zuig. Ik sluit me af en doe haar ontzettend veel pijn.

Houden van is lossen, dat deed ik al een keer. Dit is pijnlijk, maar ’t is volgens mij de enige manier om te groeien naar morgen. Het is ook de eerlijkste en meest liefdevolle manier naar haar toe. Ze verdient meer dan dit…

Ik moet eerst de zee over. Op mijn manier. Even creatief in mezelf graven. De vogels volgen, misschien..

Tot dan blijf ik  bange kikker,

En de prins in mij… verover ik opnieuw

Ooit

 

Advertenties