wpid-2015-07-02-04.51.24-2.jpg.jpeg

Ze sorteert haar kleerkast. Af en toe wandelt ze sierlijk door de tuin in een kleedje waarvan ik het bestaan niet wist. Keer voor keer staat het haar beeldiger dan ooit… Haar haren wapperen, haar ogen stralen.

Nog 1 keer slapen. Dan stopt haar chemische reis. ‘t Lijkt bijna onwerkelijk. Ik telde het even snel na en kom op 937 dagen. Bijna 1000 keer slapen.
Ik denk dat je in die tijd ook een onvergetelijke wereldreis zou kunnen maken. Je zou kunnen liften naar Alaska en jagen op de lokale ijsberen. Treinen richting Far West en eindeloos galopperen op wilde Mustangs. Dobberen tussen ongekende eilanden en zweven over oneindige steppen van wolken. Vliegen met Zimbabwe airlines. Je zou vreemde stammen bezoeken en opmerkelijke inzichten opdoen. En heel misschien zou je zelfs terugkeren als een ander mens.

Ze maakte haar reis. Ze kwam aan (in een machtig mooi kleedje zelfs) en misschien straalde ze daarstraks wel als nooit voorheen. Ik weet niet wat de tijd met haar deed maar zo kende ik haar nooit. Ze is veranderd. Ze nam afscheid van de afhankelijkheid. Ze zei goeiedag tegen meneer Carpe Diem en plukt opnieuw de dag. Positiviteit is haar gezel geworden op dit mooie levenspad. Ik ben zoals velen, trots op haar.

Ik maakte mijn reis. In een jas met 100 volgepropte binnenzakken en een pet voor elk seizoen. Ik schreef een boek en bevroor duizenden momenten. Ik weet niet wat de tijd met mij deed, maar hij maakt het me nog altijd niet even gemakkelijk. Wat eenvoudig zou moeten lopen, wankelt met momenten in m’n hoofd. Wat verwerkt leek, wakkert soms heel hard op.
Zie het als de zee. De ene keer is er totale stilte en kan ik wegdromen met de aangestrande schelpen als stereo in mijn hart. De andere keer golf ik mee op hoge pieken en verlies mezelf in negativiteit en angst om kwijt te raken. Gedachten die vroeger zo eenvoudig waren, houden me af en toe vast en willen met geen millimeter lossen.

Ik denk dat het tijd is om te starten met een nieuw project. Het kan me misschien de laatste veren geven die ik nodig heb om opnieuw te zweven. ‘t moet meer dan fotografie worden. Een combinatie van gesprekken en ritjes met m’n vespa. Een bundel beelden en woorden. Een schetsboek vol ideeën en plaksels. Een academiejaar of meer vol etsen en grafische spinsels. Een nieuwe reis met kleine vreugdes. Een plakboek vol mooie ontmoetingen met bewonderenswaardige mensen.
Ik zoek vanaf deze zomer naar ontmoetingen om nooit te vergeten. Verhalen groot of klein. Plekjes die de moeite zijn. Ontdekkingen waar ik stil van wordt. Levenswegen die niet liepen zoals ze voorbestemd waren. Plekjes waar lot z’n pijlen op losliet.

Nodig mij uit op de koffie. Laat me dat schoonste plekje zien. (Weet dat de schoonste plekjes te vinden zijn in de smerigste hoekjes!) Toon me waarom je geeft om dit leven. Misschien heb jij wel een wonderbaarlijk fijn moment dat je met me wilt delen. Met woorden of in het echt. Neem mee mee op jouw reis en laat me stil worden. Misschien kan jij een plekje veroveren in de kast van Nonkel Roger? Kleine fijnzinnige ervarigen. Daar ben ik naar op zoek. Ben jij dat? Ken jij iemand die zo’n plekje verdient?

Tot binnenkort! misschien?
Mail me of schrijf me een brief en misschien kom ik wel naar je toe met m’n vespa.

tomvanryckeghem@gmail.com
Tom van Ryckeghem
molenstraat 22
8940 Wervik

Echt

Toen de nacht me daarstraks  weer niet wilde meenemen, vond ik dat het tijd was om de laatste woorden in het boek van Guillaume Van Der Stichelen te lezen…

Wat is echt?
De hand op je schouder.
Die je jaren later nog voelt.
De stem die je blijft horen,
ook al is de adem gestopt.

Wat is echt?
De warmte van een lichaam
dat naast je ligt. De ogen
die naar je kijken en zoeken
wat er in je hoofd gebeurt.
Die ogen.

Dat is echt.
Er is geen mooiere spiegel  om
jezelf in te herkennen dan de
blik van wie je liefheeft.

Je hebt gelijk.

001

voetbal

photograph

pilot

 

Hij nam het stuur van de omgebouwde C2 vast. Z’n ogen vertelden de rest. We begrepen zonder woorden. Focus op Turbo, recht naar de eindmeet. Rally en jongens… het is een goede match.
We liepen tussen nostalgische Impreza’s en machtig schone carrera’s uit 1981.  Ik voelde opnieuw de kriebels zoals die avond in 1988, achteraan in de Celica van m’n neef. De wannabee – piloot gierde naar een wedstrijd in een klein dorpje ergens in West-Vlaanderen. Ik moet ongeveer dezelfde leeftijd geweest zijn zoals  jij nu m’n jongen. Ik zag
jou met met dezelfde fascinatie kijken als ik toen. We kochten tickets en de rally werd geweldig. We ‘ravotten’ door boer Jan’s velden  van de ene naar de andere col. We genoten in  lange grassen van zonneschijn en stof.  Met frikandel als hoofdgerecht en ice tea en bier tegen de dorst volgden we minicoopers en mitsubishi’s.  

Vaderdag werd bijzonder. “Een heel leven van Robert  Seethaler” waarvan de eerste 2 bladzijden beschreven waren met haar warmste woorden. Een fotolijst met veel te schone foto’s.. Een zonnig etentje met een zandbak waar Kamiel voor de eerste keer genoot en ons liet genieten. In het gezelschap van een beeldschone vrouw in een zomers nieuw jurkje. Samen kubben bij m’n vader en nieuwe levensplannen bekijken met opa.

We plukken alleen mooie momenten de laatste tijd.

Bedankt Lot. Ik ben je zo dankbaar.

 

Veranderingen

De tijd gaat vooruit.

Enkele maanden terug schreef ik nog volop aan het boek. Vorige maand reed je met zoveel kracht en doorzetting jouw mont ventoux op. We verzamelen nog steeds volop geld voor de goede doelen.

Vandaag ben je bijna pillenvrij.  4 Juli wordt de start van een machtig mooie zomer zonder hemelpillen. We zoeken alle resterende potjes en dozen in onze schoven en kasten en nemen ze mee naar de brug over de Leie. Samen verpulveren we ze één voor één over het water.  ‘t Zal weer emotioneel worden, dat weet ik zeker, maar godverdomme het zal een opluchting zijn mietje.

Je wordt elke dag mooier. Vanbuiten en vanbinnen. ‘t Is net alsof je herboren bent. Je gedachten zijn niet meer wie ze waren. Je visie over het leven is met immens veel graden van koers veranderd. De drukte waarmee je door het leven suisde vul je meer en meer aan met stilte en niks aan je hoofd. De paadjes die ik langs de leie nam ontdek je ook. Je bewandelt er zelfs waar ik het bestaan niet van wist. Hele dagen omringd zijn wordt af en toe es opzij gezet door genieten van de alleenheid der dingen.

Ik zie je gelukkig zijn. Ik voel hoe dankbaar je in het leven staat en hoe mooi je dingen een plekje geeft.

Je geniet van je schoonheid. Aandacht voor je uiterlijk wordt beloond en dat verdien je. Sporten en carpe diem worden opnieuw hoofdzaak. Ik laat je doen… de ene keer met meer moeite dan de andere keer. Ik leer lossen en besef dat vertrouwen een basis is voor onze relatie. Ik wordt geconfronteerd met een verwerking waarvan ik dacht dat ik ze al helemaal had gehad. ‘t Gaat soms wat hard in mijn hoofd maar ik ben zeker dat we door alles gesterkt zijn voor dit prachtige leven.

De jongens groeien met ons mee.  Leon z’n eerste leerjaar zit er bijna op. Z’n communiefeest was mooier dan mooi. Hij leest en schrijft alsof het niks is en rekenen gaat ook vanzelf. Ziek zijn blijft een moeilijke kwestie, laat ons zeggen angst.

Kamiel doet het supergoed. September mag hij starten op school. We hebben er een tijd over gedaan maar uiteindelijk zijn we het eens dat Dominiek Savio in Gits misschien wel de beste keuze is. Starten in Type 4 geeft hem meer kansen dan hij anders kan krijgen. Zijn stappen is een grote beperking. Zijn hele rechterkant doet niet wat hij zou moeten doen en kiné en veel meer maken deel uit van ons dagelijks leven. Zijn zicht is ook niet wat het zou moeten zijn en we wachten geduldig af hoe zijn spreken evolueert. Vorige maandag gingen we een eerste keer op bezoek in zijn mogelijke klasje en we zagen dat het goed was. Het CLB kwam langs en er wordt gewerkt aan een mogelijks inschrijvingsverslag. Eigenlijk willen we hem alle kansen geven die hij verdient. Geen verdrinkingsangst in een klas van 25 peuters maar een papieren bootje met 6 zielsgenoten op eigen tempo.

Ik zeg ook facebook en alle andere social media vaarwel. ‘t Is goed geweest. Morgen koop ik een papieren krant en wil ik de rust die ik gevangen had opnieuw alle kansen geven. Ik wil starten met een nieuw creatief project en het alle tijd geven die het verdient. Deze blog houd ik in leven.. Wat ik hier post of schrijf verdient zijn plekje.

 Dit leven ligt op een gloednieuw pad waar ik net als jou lieve schat ten volle wil van genieten.

carpe diem.

kamielke10juni

vriendschap

friends

Momenten… eindeloos mooi. Gevangen in ieders hart en nooit te vergeten.

De bootmannen werden jongens…. een machtig mooi weekend.

Eén voor één vielen ze in het water.

Een duik in een zonovergoten rivier die overliep.

Dansend met de zon…. lachend in de wind

Merci copains!

Merci Vromanski. Voor een machtige avond, voor een onbeschrijflijk feest. Dankjewel Nele voor jouw hemelse tonen… Ze suizen nog na door heel m’n lijf. Merci Sander voor de Geweldige vibes. Ik ben zo blij dat ik je dichter leerde kennen. Bedankt om me de kracht van jullie vriendschap te doen inzien. Merci Dominique.. jij rockt man. En Dakkie.. wat ben jij een entertainer.

Die avond verkleedde onze huiskamer zich in een intiem concert voor echte vrienden.
Terwijl de vriendschap door onze haren waaide, streelden hemelse klanken onze  warme harten.
En de vuurman blies de nacht wakker….

Merci aan iedereen die er was. We dragen jullie diep in ons hart

x

vromanskilr

IMG_9247 IMG_9257

IMG_9213

IMG_9295 IMG_9278

IMG_9265IMG_9290

IMG_9303

IMG_9344

IMG_9317

IMG_9335

IMG_9360

IMG_9376

IMG_9387 IMG_9400

BREDENE

De finale

De zon verwarmde steenakker

Michel trok de deur dicht, de laatste keer

we vonden elkaars ogen

en de jongens draaiden verder, op een gepimpte versie van Passengers

let her go

 

Processed with VSCOcam with c1 preset

 

 

de droomboom

Ze loerden omhoog. Hun ogen gleden vol verwachting over elk stukje van de machtige linde.

Daar stonden ze, hand in hand, op de groenige heuvel. Ergens waar de klok op  speeltijd stond. Bijna 7 en net geen 34.  In elke  broekzak bewaarden ze een papieren droom voor morgen.

Iedereen en niemand deed met hen mee. Alleen de zon begluurde hen vanuit de hoogste toppen. Af en toe versperde ze de weg en maakte lente wakker.

De kleine jongen nam de hand van het grote kind. Deze maakte op zijn beurt een levend trapje en hielp hem de hoogte in. Zonder aarzelen klom het kereltje naar de zon. Hij tikte zijn kleine voetjes omhoog.  Af en toe schoof hij uit en kronkelden de gedachten van de grote man angstig rond de boom.

De jongen haakte zich in het houten web naar z’n doel.  Na een meter of 10 bleef hij hangen. Hij schoof geconcentreerd naar het einde van een gekneusde boomstronk en zette zich voorzichtig neer.

Het bleef stil. De wind waaide bezorgd tussen de twijgen. Enkele vogels tierden echo’s over de heuvel.

En toen maakte de jongen het afgesproken teken.

Het was zijn beurt. Hij wreef aarzelend in z’n klamme handen.  Hij was lang niet zo lenig als zijn kleine lieverd. Hij was vooral de onbezorgdheid verloren. Angst en verantwoordelijkheid gierden door z’n hoofd. Toch wilde hij niet onderdoen en trok zichzelf omhoog.

Z’n voeten aarzelden over dezelfde route als die van z’n jongen. Met elke meter groeiden tranen op z’n voorhoofd. Z’n klamme handen verkrampten rond ruwe takken.

De kleine z’n ogen toonden woordeloos de weg. En vertrouwen overwon van angst.

De man sleurde zich uitgeput naast zijn jongen. Hun ogen raakten elkaar aan en de mooiste gedachten dansten in hun hart.

Papa, Ik kleef het hier, niet lezen! Anders komt m’n droom niet uit!

Hij haalde enkele verfrommelde woorden uit z’n broekzak en likte  aan de kleefkant. De vader sloot z’n ogen tot het goed was.

Nu is het aan jou papa! Ik sluit nu m’n ogen!

De man zocht z’n in z’n broekzak.. Hij snuisterde dieper en probeerde de andere kant.

Ogen dichthouden! 

Was hij ze onderweg verloren? Hij zocht zenuwachtig tussen de takken maar tevergeefs… de wind was er mee gaan waaien.

Is het in orde?
Nog even mijn jongen…

Toen wist hij het. Dit moment was veel meer waard dan al zijn dromen voor morgen.
Hij  legde z’n arm om die van z’n beste vriend en gaf hem een zoen op z’n hoofdje.

Ze praatten nog lang over hutten en gevaarlijke tochten. En ze maakten wilde plannen voor hun kampeerweekend in de zomervakantie.

standaard_boekhandel

De wind vaart op machtig mooie wolken de laatste dagen. We besloten om een extra doos boeken naar de standaard boekhandel te brengen. Eigenlijk moesten het er  2  zijn… maar Leon won. De vespa kon er maar 1 dragen en het toertje werd geweldig.

Vandaag ben ik aanwezig op de tentoonstelling van 14 u tot 18 u!

vromanski

Ze speelden onze nummers….

Geweldig schoon gedaan jongens. Merci voor de mooie tonen! Jullie zijn top!

groepje

BOEK TE KOOP

update – boek nu bestelbaar in elke standaard boekhandel! ISBN 9781090116703

Het is een kanjer geworden. 304 bladzijden  die D-artagnan  op een prachtige manier vorm gaf. Offset Vandevelde drukte met de grootste zorg op geweldig mooi papier. Delabiebooks bond het op een heel eigenwijze manier in.Het boek is er!

Alle winst gaat naar cliniclowns België zonnedekens – Speelgoedkoffers voor Intenzieve zorgen Gent

Het kan van jou zijn!

kostprijs: € 35 –  verzendingskosten binnen België € 8

Te koop op de tentoonstelling – standaard boekhandel Menen – Venus Lingerie Wervik – AdCosyNails Wervik – bestelbaar in elke standaard boekhandel

Online Bestellen?
stuur een mailtje naar: tomvanryckeghem@gmail.com

 

IMG_9714
IMG_9724
IMG_9726
IMG_9731
IMG_9734
IMG_9736

Expo tot 22 maart

image

Welkom op zaterdag en zondag van 10 tot 12 en 13 tot 17 u. Op woensdag en donderdag van 14 u tot 18 u. Sint janskapel – steenakker – Wervik

Het boek is momenteel te koop op de tentoonstelling. Vanaf maandag ook op verschillende plaatsen en tevens online te bestellen!

Een  Warm hart, dat wensen we iedereen toe!

20150218_102346

wpid-2015-02-17-01.10.23-1.jpg.jpeg

image

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 392 andere volgers