bath.jpg

2luikje

17390668_10155138893254154_7333338002324092661_o

schetsboek01

schetsboek02

1b3f7cec-d800-47cf-b2e0-45f85110bed1

4f3ef4d3-d854-4ff6-a751-31fb6a46b8d9ab1e86c4-f621-4686-a4b1-b46dd8095f05c03828dd-11a4-452d-912a-c4704b19deab

glasslr

maquette

bird.jpg

butterfly.jpgDSCF1925-kopie.jpg

oceaan

boulognesurmer

Een oceaan om in te schuilen
nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
alsjeblieft!
Het leven jaagt geen angst meer aan
ik heb al zo ver moeten kruipen
het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan

Ik ontmoette haar halfweg augustus . Zij, een beeldschone prinses.
Ik,  een dolverliefde en emotionele kikker.  Het was 11 uur ’s avonds en ik verdronk in haar ogen. Ze was als een muze…zo intens.

We wisten allebei dat het niet makkelijk ging zijn. Maar we besloten er samen voor te gaan.

We beleefden de tijd van ons leven. Ze nam me mee in een wereld waar ik het bestaan niet van wist.  Ze liet me mezelf zijn, in al zijn vormen, met al zijn mankementen. Ze leerde me luisteren, en toonde hoe open een relatie kon zijn.

De maanden zweefden met ons mee, en plots kwamen mijn gedachten terug. De kluizenaar in mij … of hoe je het ook noemt, botste…

Het is moeilijk toe te geven, maar ik  zit vast. Muurvast in een hoofd boordevol herinneringen waar ik geen weg mee weet. Een hart dat zich niet volledig geven kan, een angst voor morgen, en vooral, het besef dat ik eerst alles moet verwerken vooraleer ik verder stap.Wat de voorbije jaren in mijn leven gebeurde liet diepe wonden na…

Ik houd ontzettend veel van haar. .Maar er valt onmogelijk met me te leven op vandaag. Ik ben een vat vol emoties. Hoe hard ze ook geeft, en me mezelf laat zijn. Ik zuig, en neem, en zuig. Ik sluit me af en doe haar ontzettend veel pijn.

Houden van is lossen, dat deed ik al een keer. Dit is pijnlijk, maar ’t is volgens mij de enige manier om te groeien naar morgen. Het is ook de eerlijkste en meest liefdevolle manier naar haar toe. Ze verdient meer dan dit…

Ik moet eerst de zee over. Op mijn manier. Even creatief in mezelf graven. De vogels volgen, misschien..

Tot dan blijf ik  bange kikker,

En de prins in mij… verover ik opnieuw

Ooit

 

munkielarge-1485194254

botoxBoy

lowres.jpg

web_home

16143860_10154954943024154_7727647610497310611_o

-na Audresselles –

cave

Toen ik vorige week van Audresselles naar Callais reed, merkte ik een straat op pal aan het water. Houten barakken… dichtgetimmerd tot volgende zomer… of voor altijd. Ik Parkeerde mijn auto en ging ze van dichterbij bewonderen. Ze inspireerden me tot het maken van het werk hierboven…

Het worden paalwoningen… in de zee, op mijn weg naar Engeland. Krassen in mijn hart. Herinneringen die op mijn netvlies zijn gebrand. Bewoond door personen en gidsen die me aan het hart liggen. Hoogtechnologische machinekamers in geleefde houten barakken..

Ik ets ze en druk met mijn drukpers. Ik zoek in archieven naar beelden en verwerk die met cyanotypie . De krassen in mijn hart en de tekeningen in mijn hoofd verwerk ik symbolisch met naald en draad in het geheel. Woorden en letters vervolledigen het beeld.

 

 

 

 

15895415_10154911515264154_8027530310475325355_n15895326_10154914672304154_4770589012291744342_n16105801_10154930234159154_5967454671223949511_n16114381_10154933120544154_5680951280620208037_n

Wissant

12 juni 2013 schreef ik in deze blogpost volgende woorden:

De grootste schatten zitten vaak verscholen in de smerigste hoekjes. Je moet goed zoeken en soms ben je het meer dan moe, maar het loont de moeite weet je. Misschien word ik morgen wel  schattenzoeker.  Dan koop ik me zo’n detector en vertrek ik richting Waardewindmebrengt.  Uitwaaien met de kans om kleine schatten te vinden lijkt me trouwens een mooie therapie om dit verhaal waardig af te sluiten. 

Ik vertrok donderdagmorgen in de vroege vroegte richting Wissant, een klein kustdorpje tussen Cap Griz Nez en Blanc Nez. Mijn zoeker stak in de koffer, samen met wat fotomateriaal en een liter koffie.  Net voor de zon opkwam, reed ik het prachtige dorpje binnen. De eerste meeuwen zochten de enige warme bakker op. Ik parkeerde mijn Combo voor de kerk, nam mijn spullen en vertrok, richting zee.

dscf1283

Haar grootsheid sneed ijzig langs mijn wangen. Ik volgde haar pad tussen kleine meertjes, sprong als een klein jongetje van zandbank naar zandbank en plots stonden we oog in oog met elkaar. De zon was nog maar half wakker, en de gloed waarmee ze naar me lonkte, was heel bijzonder…

Ze verwarmde me, sprakeloos.

dscf1294

Ik volgde haar voetstapppen tot de zon  mijn wangen streelde.
Ik slenterde langs honderden hoge palen. Ik speelde verstoppertje met het winterzonnetje. Ik besloot om schelpen en veren te rapen,  vond  verweerde takjes en ontmoette een op een haai lijkende aangespoelde vis.
Ik luisterde naar de rust die ik de laatste maanden ontdekte.

dscf1368

Hoe mooi kan stilte zijn? Als een parel van de zee. Als een schat die ik ruilde met een vorig leven.

Ik ben momenteel 2 mensen, Ik leef in 2 weken.
De week zonder kinderen is  een grote ontdekkingstocht. Een terugkeer naar mijn innerlijke zelf. Een tijdsmachine naar waar mijn jeugd stopte. Een stilstaan bij levensvragen. Een wandeling op onbekend terrein. Ik word nog meer geconfronteerd met mezelf. Met wie ik wil zijn en wat ik straks wil doen. Ik ontdek verantwoordelijkheden en nieuwe doelen in mijn leven. Ik geniet van dingen waar ik nooit van durfde dromen. Ik maak creatieve plannen voor straks.
Ik richt mijn hoofd in zoals ik het echt wil. 

dscf1447

De week met de jongens is een even grote ontdekkingstocht, maar dan anders.
Dan ben ik fulltime vader en is er pas tijd voor mezelf na 22 uur. Dan ben ik 100 procent van de jongens. Het is niet eenvoudig. Er is een groot huis met veel werk. Er zijn papieren  bekommernissen en moeilijke gevoelens die bovendrijven. Er is Leon die emotioneel rust zoekt. Er is Kamiel die heel veel aandacht opeist. Ik voel me soms een  verloren kapitein op een oud schip dat opgelapt moet worden.

Wat is vader zijn? Waar ligt de lijn vader – zoon?  Doe ik dit wel goed ? Kan ik mijn opvliegendheid de baas en vind ik ook hier de rust die mij de andere week zo makkelijk kan sturen?  Geef ik de juiste waarden in dit leven door aan de jongens?

dscf1435

Ik wankel op een lijn tussen 2 werelden. Met de zee als symbool van mijn innerlijke rust, en de zoektocht naar mezelf.

De  uitdaging is dit alles blijven verbeelden. Mijn visueel dagboek als creatief deel van mezelf. Een persoonlijk naslagwerk voor wie het voelen wil. Een zoektocht naar diepgang in emotioneel wankele en betere tijden.  Levensvragen en zoektochten naar mijn diepere ik.

Als een ontdekkingsreiziger wil ik fotografisch verwondering vatten. Intieme momenten enerzijds… als persoonlijk aandeel uit mijn leven.  Stilte-momenten anderzijds, in mijn zoektocht langs de Noord-Franse kustlijn. Als bewoner van een grensstad.. met Frankrijk als ongekend gebied. Met blauw als hoofdkleur. Met cyanotypie als chemisch proces.

Grafisch wil ik dieper graven in mezelf. In krassen en lijnen, in punten en paden. Als onderdeel van mijn fotografische beleving.. Als 2 werelden. Met muren en obstakels. Met de drukpers en inkt, met naald en draad.

Met letters en woorden wil ik nadenken en bezinnen. Wil ik orde brengen in mijn gedachten.Wil ik verzamelen voor morgen…

Ik wil de kast van nonkel verder aanvullen. Met schelpen en veren. Met ontmoetingen en interessante gedachten.  Ik wil strandhuisjes en uitkijktorens in ’t klein bouwen. En ze beschilderen in de kleuren zoals ik ze voel…

Hoh… wat wil ik dit, zo veel.

schermafbeelding-2017-01-02-om-21-59-20

2 wekelijks wil ik een uitstap plannen. 2 wekelijks wil ik beelden maken en verwondering en kleinheid zoeken. Ertussen vang en verwerk ik mijn eigen momenten… in woord en beeld en grafiek.

 

dscf1381

Dat,

is het plan.

 

(en ik kreeg in een vorige post een prachtig woord cadeau: )

serendipity….

Dat is de aanzet.

 

 

 

 

img_20161229_215700

dscf1397

img_3191b

23.33

’t Is muisstil hier.  De laatste trein zucht in een verte voorbij.

De muren vertellen me hoe het met me gaat. En jonge schatten pronken naast doorleefde krassen en memoires …
Mijn zoeker staat in een hoekje. Beetje per beetje, vinden wij het wel.

Creativiteit laat me af en toe in de steek. Alsof hij me even met rust wil laten. Hij  blaast hoogtes.. en zakt dan weer.. heel diep in mijn schoenen.
Alsof mijn denken plaats moet maken voor daden.
Alsof het tijd is voor duidelijkheid en rust in dit leven.

De grote livingtafel viel voor een oud geleefd blad op schragen..  Mijn honda rust naast me. In stijl verstilt hij deze kamer.
Tafels en kasten wisselen van eigenaar… tweedehands spullen vertellen geleefde verhalen. Kunstwerkjes van vrienden fladderen door de ruimte.

De bakstenen veranderen met me mee.  En straks wordt het officieel …

Mijn huis.

Jij kwam, onverwachts. Als een muze,  een prinses.

’t Was het plan niet…  ’t Was gewoon … zo.

Een realist en een dromer.. kan dat wel?

Openheid, eerlijkheid, luisterbereidheid….  verdien ik dit wel?

Dat het anders kan…

Dat ik mezelf kan zijn… 

Hete nachten en  intieme momenten…

Harde realiteit en zachte dromen

Ik herontdek dit leven op een subtiele manier. Ik voel me een ontdekkingsreiziger op ongekend terrein. Ik stap nieuwe stapjes… voetje per voetje.

En terug…

en opnieuw.

00.33

Ik laat los wat was…

voorzichtig… ik probeer…

Ik stop het in de kast van Nonkel. Voor morgen, voor straks, voor nu…

Krassen op mijn arm,

Herinneringen in mijn hoofd,

Een levensles voor morgen.