burlesque

Er zijn zo van die dagen waarop grote dingen gebeuren. Groots  in de meest emotionele zin van het woord…

6 december …

’t Was de dag waarop  onze sneltrein van perron veranderde. ’t Was toen dat Sinterklaas  Kamiel bezocht in zijn vlinderkamer in gent..  ’t Was t moment waarop ik je een Biancchi fiets kocht. ’t Was de dag waarop Sander en ik  de laatste hand legden aan onze ode aan jou….

En ’t was vandaag, waar ik met een met wijn bekladde uitnodiging voor het gerechtsgebouw in Ieper op je wachtte.

We namen  officieel afscheid van elkaar Lore. Elk met onze eigen interpretatie over gelukkig zijn. Ik had mijn met verf besmeurde rugzak mee. Achteraf gezien misschien te symbolisch..
We waren er samen maar eigenlijk ook heel apart.
We dronken  nog een glas in het dichtste café en vertrokken , elk in een nieuwe wagen, een ander leven tegemoet.

Ik ben een terugkijker. Dat besef ik. Jij leeft vandaag.
Jij bent een doener. Ik een denker,
Ik ben een twijfelaar. Jij een recht-door-zee paardje.

We konden veel aan… maar moesten dit gevecht uiteindelijk opgeven. Onze ‘samen zijn we 1’ leuze heeft lang stand gehouden.. maar misschien was het een foute droom naar geluk.

Zoals een zeepbel die parelt boven fonkelende ogen… klaar om geprikt te worden…

We beklommen grootse  bergen Lore. We daalden  in diepe putten en spleten.  Altijd weer stonden we recht, ieder van ons. We vochten voor dit mooie leven. We verwerkten dit alles elk in ons eigen hoofd. En de dromen die we maakten… bleken te verschillend, om samen te leggen voor morgen.

Toen Leon daarstraks  dicht bij me kroop, vroeg hij naar het nummer van Bram Vermeulen.
We zwegen knuffelend in elkaar en  tijdens ‘de wedstrijd’,  rolden tranen langs onze wangen.

We bladerden.. voor het eerst samen in ons boek. Ik werd stil van de manier waarop hij keek en herinnerde.
Hij verwerkt, op zijn manier. Als een jongen van 8, met een rugzak van een volwassene.

Ik wens je veel kracht lieve Lore. Ik wens je een pracht van een toekomst.
Zo ook voor mij… dat wens ik mezelf. Dat mag.

En samen.. blijven we er zijn voor de jongens.

Dat kunnen we.

 

 

 

 

dscf0916

website

14902746_10154652078489154_2243273608015056040_o

14670844_10154590079779154_1126603186022820343_n

14324497_10154504687499154_7965932093532911559_o

14316970_10154501553474154_7157580498055351104_n

14222178_10154491483259154_5705354039231118621_n

Processed with VSCO

Processed with VSCO

14115676_10154466231314154_8409757925340733413_o

preparing

14107772_10154448744704154_7811355176859919561_o

13995477_10154428719309154_1387383632490862986_o

polymer

13938314_10154410621459154_8760997321436215535_o

 

gust

alpha

achter de zachte ronding
van een brug
wacht de avond

zonder trappen
van vergelijking
eindelijk de rust

van omega.

Uvi

 

sarah

Sarah

13662109_10154402403429154_2296905310695754121_o

DSCF7891

adieu

wolf

13892271_10154391460964154_4728558829464730753_n

13925699_10154396152139154_3489932537306738466_o

13913955_10154392905264154_3079622827419095333_o

300702