front

sunnysandsboateastboarne

sketch

MUSE1LR

BHLR

2LUIKLR

bath.jpg

2luikje

17390668_10155138893254154_7333338002324092661_o

schetsboek01

schetsboek02

1b3f7cec-d800-47cf-b2e0-45f85110bed1

4f3ef4d3-d854-4ff6-a751-31fb6a46b8d9ab1e86c4-f621-4686-a4b1-b46dd8095f05c03828dd-11a4-452d-912a-c4704b19deab

glasslr

maquette

bird.jpg

butterfly.jpgDSCF1925-kopie.jpg

oceaan

boulognesurmer

Een oceaan om in te schuilen
nooit alleen meer hoeven zijn
Ik heb gesmeekt niet meer te huilen
alsjeblieft!
Het leven jaagt geen angst meer aan
ik heb al zo ver moeten kruipen
het laatste stuk zal ook wel gaan, tot ik ga staan

Ik ontmoette haar halfweg augustus . Zij, een beeldschone prinses.
Ik,  een dolverliefde en emotionele kikker.  Het was 11 uur ’s avonds en ik verdronk in haar ogen. Ze was als een muze…zo intens.

We wisten allebei dat het niet makkelijk ging zijn. Maar we besloten er samen voor te gaan.

We beleefden de tijd van ons leven. Ze nam me mee in een wereld waar ik het bestaan niet van wist.  Ze liet me mezelf zijn, in al zijn vormen, met al zijn mankementen. Ze leerde me luisteren, en toonde hoe open een relatie kon zijn.

De maanden zweefden met ons mee, en plots kwamen mijn gedachten terug. De kluizenaar in mij … of hoe je het ook noemt, botste…

Het is moeilijk toe te geven, maar ik  zit vast. Muurvast in een hoofd boordevol herinneringen waar ik geen weg mee weet. Een hart dat zich niet volledig geven kan, een angst voor morgen, en vooral, het besef dat ik eerst alles moet verwerken vooraleer ik verder stap.Wat de voorbije jaren in mijn leven gebeurde liet diepe wonden na…

Ik houd ontzettend veel van haar. .Maar er valt onmogelijk met me te leven op vandaag. Ik ben een vat vol emoties. Hoe hard ze ook geeft, en me mezelf laat zijn. Ik zuig, en neem, en zuig. Ik sluit me af en doe haar ontzettend veel pijn.

Houden van is lossen, dat deed ik al een keer. Dit is pijnlijk, maar ’t is volgens mij de enige manier om te groeien naar morgen. Het is ook de eerlijkste en meest liefdevolle manier naar haar toe. Ze verdient meer dan dit…

Ik moet eerst de zee over. Op mijn manier. Even creatief in mezelf graven. De vogels volgen, misschien..

Tot dan blijf ik  bange kikker,

En de prins in mij… verover ik opnieuw

Ooit

 

munkielarge-1485194254

botoxBoy

lowres.jpg

web_home

16143860_10154954943024154_7727647610497310611_o

-na Audresselles –

cave

Toen ik vorige week van Audresselles naar Callais reed, merkte ik een straat op pal aan het water. Houten barakken… dichtgetimmerd tot volgende zomer… of voor altijd. Ik Parkeerde mijn auto en ging ze van dichterbij bewonderen. Ze inspireerden me tot het maken van het werk hierboven…

Het worden paalwoningen… in de zee, op mijn weg naar Engeland. Krassen in mijn hart. Herinneringen die op mijn netvlies zijn gebrand. Bewoond door personen en gidsen die me aan het hart liggen. Hoogtechnologische machinekamers in geleefde houten barakken..

Ik ets ze en druk met mijn drukpers. Ik zoek in archieven naar beelden en verwerk die met cyanotypie . De krassen in mijn hart en de tekeningen in mijn hoofd verwerk ik symbolisch met naald en draad in het geheel. Woorden en letters vervolledigen het beeld.