16143860_10154954943024154_7727647610497310611_o

-na Audresselles –

cave

Toen ik vorige week van Audresselles naar Callais reed, merkte ik een straat op pal aan het water. Houten barakken… dichtgetimmerd tot volgende zomer… of voor altijd. Ik Parkeerde mijn auto en ging ze van dichterbij bewonderen. Ze inspireerden me tot het maken van het werk hierboven…

Het worden paalwoningen… in de zee, op mijn weg naar Engeland. Krassen in mijn hart. Herinneringen die op mijn netvlies zijn gebrand. Bewoond door personen en gidsen die me aan het hart liggen. Hoogtechnologische machinekamers in geleefde houten barakken..

Ik ets ze en druk met mijn drukpers. Ik zoek in archieven naar beelden en verwerk die met cyanotypie . De krassen in mijn hart en de tekeningen in mijn hoofd verwerk ik symbolisch met naald en draad in het geheel. Woorden en letters vervolledigen het beeld.

 

 

 

 

15895415_10154911515264154_8027530310475325355_n15895326_10154914672304154_4770589012291744342_n16105801_10154930234159154_5967454671223949511_n16114381_10154933120544154_5680951280620208037_n

Wissant

12 juni 2013 schreef ik in deze blogpost volgende woorden:

De grootste schatten zitten vaak verscholen in de smerigste hoekjes. Je moet goed zoeken en soms ben je het meer dan moe, maar het loont de moeite weet je. Misschien word ik morgen wel  schattenzoeker.  Dan koop ik me zo’n detector en vertrek ik richting Waardewindmebrengt.  Uitwaaien met de kans om kleine schatten te vinden lijkt me trouwens een mooie therapie om dit verhaal waardig af te sluiten. 

Ik vertrok donderdagmorgen in de vroege vroegte richting Wissant, een klein kustdorpje tussen Cap Griz Nez en Blanc Nez. Mijn zoeker stak in de koffer, samen met wat fotomateriaal en een liter koffie.  Net voor de zon opkwam, reed ik het prachtige dorpje binnen. De eerste meeuwen zochten de enige warme bakker op. Ik parkeerde mijn Combo voor de kerk, nam mijn spullen en vertrok, richting zee.

dscf1283

Haar grootsheid sneed ijzig langs mijn wangen. Ik volgde haar pad tussen kleine meertjes, sprong als een klein jongetje van zandbank naar zandbank en plots stonden we oog in oog met elkaar. De zon was nog maar half wakker, en de gloed waarmee ze naar me lonkte, was heel bijzonder…

Ze verwarmde me, sprakeloos.

dscf1294

Ik volgde haar voetstapppen tot de zon  mijn wangen streelde.
Ik slenterde langs honderden hoge palen. Ik speelde verstoppertje met het winterzonnetje. Ik besloot om schelpen en veren te rapen,  vond  verweerde takjes en ontmoette een op een haai lijkende aangespoelde vis.
Ik luisterde naar de rust die ik de laatste maanden ontdekte.

dscf1368

Hoe mooi kan stilte zijn? Als een parel van de zee. Als een schat die ik ruilde met een vorig leven.

Ik ben momenteel 2 mensen, Ik leef in 2 weken.
De week zonder kinderen is  een grote ontdekkingstocht. Een terugkeer naar mijn innerlijke zelf. Een tijdsmachine naar waar mijn jeugd stopte. Een stilstaan bij levensvragen. Een wandeling op onbekend terrein. Ik word nog meer geconfronteerd met mezelf. Met wie ik wil zijn en wat ik straks wil doen. Ik ontdek verantwoordelijkheden en nieuwe doelen in mijn leven. Ik geniet van dingen waar ik nooit van durfde dromen. Ik maak creatieve plannen voor straks.
Ik richt mijn hoofd in zoals ik het echt wil. 

dscf1447

De week met de jongens is een even grote ontdekkingstocht, maar dan anders.
Dan ben ik fulltime vader en is er pas tijd voor mezelf na 22 uur. Dan ben ik 100 procent van de jongens. Het is niet eenvoudig. Er is een groot huis met veel werk. Er zijn papieren  bekommernissen en moeilijke gevoelens die bovendrijven. Er is Leon die emotioneel rust zoekt. Er is Kamiel die heel veel aandacht opeist. Ik voel me soms een  verloren kapitein op een oud schip dat opgelapt moet worden.

Wat is vader zijn? Waar ligt de lijn vader – zoon?  Doe ik dit wel goed ? Kan ik mijn opvliegendheid de baas en vind ik ook hier de rust die mij de andere week zo makkelijk kan sturen?  Geef ik de juiste waarden in dit leven door aan de jongens?

dscf1435

Ik wankel op een lijn tussen 2 werelden. Met de zee als symbool van mijn innerlijke rust, en de zoektocht naar mezelf.

De  uitdaging is dit alles blijven verbeelden. Mijn visueel dagboek als creatief deel van mezelf. Een persoonlijk naslagwerk voor wie het voelen wil. Een zoektocht naar diepgang in emotioneel wankele en betere tijden.  Levensvragen en zoektochten naar mijn diepere ik.

Als een ontdekkingsreiziger wil ik fotografisch verwondering vatten. Intieme momenten enerzijds… als persoonlijk aandeel uit mijn leven.  Stilte-momenten anderzijds, in mijn zoektocht langs de Noord-Franse kustlijn. Als bewoner van een grensstad.. met Frankrijk als ongekend gebied. Met blauw als hoofdkleur. Met cyanotypie als chemisch proces.

Grafisch wil ik dieper graven in mezelf. In krassen en lijnen, in punten en paden. Als onderdeel van mijn fotografische beleving.. Als 2 werelden. Met muren en obstakels. Met de drukpers en inkt, met naald en draad.

Met letters en woorden wil ik nadenken en bezinnen. Wil ik orde brengen in mijn gedachten.Wil ik verzamelen voor morgen…

Ik wil de kast van nonkel verder aanvullen. Met schelpen en veren. Met ontmoetingen en interessante gedachten.  Ik wil strandhuisjes en uitkijktorens in ’t klein bouwen. En ze beschilderen in de kleuren zoals ik ze voel…

Hoh… wat wil ik dit, zo veel.

schermafbeelding-2017-01-02-om-21-59-20

2 wekelijks wil ik een uitstap plannen. 2 wekelijks wil ik beelden maken en verwondering en kleinheid zoeken. Ertussen vang en verwerk ik mijn eigen momenten… in woord en beeld en grafiek.

 

dscf1381

Dat,

is het plan.

 

(en ik kreeg in een vorige post een prachtig woord cadeau: )

serendipity….

Dat is de aanzet.

 

 

 

 

img_20161229_215700

dscf1397

img_3191b

23.33

’t Is muisstil hier.  De laatste trein zucht in een verte voorbij.

De muren vertellen me hoe het met me gaat. En jonge schatten pronken naast doorleefde krassen en memoires …
Mijn zoeker staat in een hoekje. Beetje per beetje, vinden wij het wel.

Creativiteit laat me af en toe in de steek. Alsof hij me even met rust wil laten. Hij  blaast hoogtes.. en zakt dan weer.. heel diep in mijn schoenen.
Alsof mijn denken plaats moet maken voor daden.
Alsof het tijd is voor duidelijkheid en rust in dit leven.

De grote livingtafel viel voor een oud geleefd blad op schragen..  Mijn honda rust naast me. In stijl verstilt hij deze kamer.
Tafels en kasten wisselen van eigenaar… tweedehands spullen vertellen geleefde verhalen. Kunstwerkjes van vrienden fladderen door de ruimte.

De bakstenen veranderen met me mee.  En straks wordt het officieel …

Mijn huis.

Jij kwam, onverwachts. Als een muze,  een prinses.

’t Was het plan niet…  ’t Was gewoon … zo.

Een realist en een dromer.. kan dat wel?

Openheid, eerlijkheid, luisterbereidheid….  verdien ik dit wel?

Dat het anders kan…

Dat ik mezelf kan zijn… 

Hete nachten en  intieme momenten…

Harde realiteit en zachte dromen

Ik herontdek dit leven op een subtiele manier. Ik voel me een ontdekkingsreiziger op ongekend terrein. Ik stap nieuwe stapjes… voetje per voetje.

En terug…

en opnieuw.

00.33

Ik laat los wat was…

voorzichtig… ik probeer…

Ik stop het in de kast van Nonkel. Voor morgen, voor straks, voor nu…

Krassen op mijn arm,

Herinneringen in mijn hoofd,

Een levensles voor morgen.

 

 

burlesque

Er zijn zo van die dagen waarop grote dingen gebeuren. Groots  in de meest emotionele zin van het woord…

6 december …

’t Was de dag waarop  onze sneltrein van perron veranderde. ’t Was toen dat Sinterklaas  Kamiel bezocht in zijn vlinderkamer in gent..  ’t Was t moment waarop ik je een Biancchi fiets kocht. ’t Was de dag waarop Sander en ik  de laatste hand legden aan onze ode aan jou….

En ’t was vandaag, waar ik met een met wijn bekladde uitnodiging voor het gerechtsgebouw in Ieper op je wachtte.

We namen  officieel afscheid van elkaar Lore. Elk met onze eigen interpretatie over gelukkig zijn. Ik had mijn met verf besmeurde rugzak mee. Achteraf gezien misschien te symbolisch..
We waren er samen maar eigenlijk ook heel apart.
We dronken  nog een glas in het dichtste café en vertrokken , elk in een nieuwe wagen, een ander leven tegemoet.

Ik ben een terugkijker. Dat besef ik. Jij leeft vandaag.
Jij bent een doener. Ik een denker,
Ik ben een twijfelaar. Jij een recht-door-zee paardje.

We konden veel aan… maar moesten dit gevecht uiteindelijk opgeven. Onze ‘samen zijn we 1’ leuze heeft lang stand gehouden.. maar misschien was het een foute droom naar geluk.

Zoals een zeepbel die parelt boven fonkelende ogen… klaar om geprikt te worden…

We beklommen grootse  bergen Lore. We daalden  in diepe putten en spleten.  Altijd weer stonden we recht, ieder van ons. We vochten voor dit mooie leven. We verwerkten dit alles elk in ons eigen hoofd. En de dromen die we maakten… bleken te verschillend, om samen te leggen voor morgen.

Toen Leon daarstraks  dicht bij me kroop, vroeg hij naar het nummer van Bram Vermeulen.
We zwegen knuffelend in elkaar en  tijdens ‘de wedstrijd’,  rolden tranen langs onze wangen.

We bladerden.. voor het eerst samen in ons boek. Ik werd stil van de manier waarop hij keek en herinnerde.
Hij verwerkt, op zijn manier. Als een jongen van 8, met een rugzak van een volwassene.

Ik wens je veel kracht lieve Lore. Ik wens je een pracht van een toekomst.
Zo ook voor mij… dat wens ik mezelf. Dat mag.

En samen.. blijven we er zijn voor de jongens.

Dat kunnen we.

 

 

 

 

dscf0916

website

14902746_10154652078489154_2243273608015056040_o

14670844_10154590079779154_1126603186022820343_n

14324497_10154504687499154_7965932093532911559_o

14316970_10154501553474154_7157580498055351104_n

14222178_10154491483259154_5705354039231118621_n

Processed with VSCO

Processed with VSCO

14115676_10154466231314154_8409757925340733413_o

preparing

14107772_10154448744704154_7811355176859919561_o

13995477_10154428719309154_1387383632490862986_o

polymer

13938314_10154410621459154_8760997321436215535_o