Edgard Antoin

DSCF6894

DSCF6947IMG_2172DSCF6899IMG_2233IMG_2262IMG_2258

DSCF6589

251215

previewexhibition.jpg

finnissage

window

tattood.jpg

opening ” When birds came” – sfeerbeelden

Expo

When birds came- koningstraat 5-7 -Menen

Vanmiddag van 15 tot 18 u. Ik bèn aanwezig.

when birds came

Aanstaande donderdag, vernissage! Tot en met 20 december stellen we ten toon op zaterdag en zondag en dit telkens van 15 tot 18u. Heel erg welkom!

whenbirdscame

AFFICHEwhenbirdscamelr

seaside

when birds came

Durf ik onderaan deze blog op het “timeMachine” knopje drukken?

Ik sluit mijn ogen, tel tot 7 en ren als een dolle hond tot de grond verdwijnt. Ik val van de hoogste top op de hoogste berg in het hoogste land…  

Herbeleef … herbekijk.

Een vrije val van 3 jaar die eindeloos lijkt te duren. Eén vol verwondering voor dit gekke leven. Bewondering voor geliefden rondom mij en dankbaarheid voor alle kansen die we kregen.

Ik kijk naar jou en jij door mij. Jouw gedachten voelen vrij. Jouw ogen zoeken de mooiste paadjes en twijfelen niet meer. Je bent nog meer vrouw dan je ooit was..

Ik zie, ik druk af.

water

3 December komt er aan. We gaven onszelf een klein jaar om geld te verzamelen voor de vooropgestelde doelen. We verkochten een groot aantal  boeken en jij verzamelde met je school een hoop geld met je ‘Mont ventoux-reis”.

‘t Plan was om straks Warm hart opnieuw tentoon te stellen….

Maar toen kwam jij Sander. Onze eerste ontmoetingen waren op z’n minst gezegd “ingewikkeld”. Jij werd haar beste vriend en mijn indringer in een web vol emoties. Jij indringer begreep bewonderenswaardig mijn gedachten. Stapje per stapje zag ik jullie vriendschap als een geschenk in dit leven.
Zij straalde elke dag een beetje warmer. Ze keek naar het leven op een manier zoals ik haar nooit had zien kijken.

De rust viel en Sander, ik begreep voor de eerste keer dat jij echt was. Ik leerde je dichter kennen… Wat ben ik haar daar dankbaar om.

4 december nadert en Warm hart wordt “WHEN BIRDS CAME”

De doelen blijven een hoofdzaak maar onze samenwerking verslaat alles. Ik maak beelden en schrijf woorden. Ik installeer dingen en jij…

jij verwoordt ze in de puurste vorm die ik ooit had durven dromen.

Luister

herfst

walker

walk

DSCF5035

nero

birds

birds

waterboy

Mijn vingers wachten op het juiste teken. Ze liggen klaar om het toetsenbord te prikkelen. Ze willen letters in de juiste volgorde gieten en zoeken naar dat plekje waar ze thuishoren.
Ik vind ze niet. De woorden zijn te ingewikkeld. De zinnen ruziën met elkaar.

Terug van deze wereld zijn maar met je hoofd op een eiland logeren.
‘t Lijkt eenvoudig. Genezen zijn. Medisch controle hebben.
Het zorgt voor weten wat ze wil… of niet wil. Het geeft haar een “je mon foux” kijk op dit leven.

Het blaast haar een pluk de dag gevoel maar er loopt tegelijkertijd onbegrip vanuit de andere richting.

Het juiste pad vinden maar beseffen dat je tegen de stroom inrijdt. Meegesleurd worden in drukte en vechten met jezelf.

confrontatie met lotgenoten… met herval.

Niet simpel.

 

 

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 390 andere volgers